ჩვენი საკუთარი სამარხებითარგმანი
მაქსიმოს პაფილისი, მელიტენელი ეპისკოპოსი (თარგმანი ორიგინალური ბერძნული ტექსტიდან)
ქადაგება სახარებაზე მათეს მიხედვით 8:28–34; 9:1
არიან ადამიანები, რომლებიც სამარხებში ცხოვრობენ ისე, რომ არ იციან. მე არ ვგულისხმობ ქვის სამარხებს, მე ვგულისხმობ იმ ფარულ რეგიონებს, სადაც ადამიანი უკან იხევს, როცა სიცოცხლე მძიმედ და გახანგრძლივდა, სულის დახურულ ოთახებს გადაწეული ფარდებით, სიჩუმეს, რომელიც თავიდან თავშესაფრად გამოიყურება და ნელ-ნელა ციხედ იქცევა. თანამედროვე გზამკვლევმა კარგად იცის ეს გეოგრაფია. ყოველ საღამოს დადის, როცა ეკრანს თიშავს და მარტო რჩება საკუთარი თავის ხმებთან.
გერგესენელთა ევანგელური ეპიზოდი (მათ. 8, 28-34) სწორედ ასეთ ადგილას ხდება, მხოლოდ ის, რომ იქ გაპარტახებაც გარეგანი იყო. წარმართთა ქვეყანა, ისრაელის ღმერთთან კავშირის გარეშე, და მის მთებზე ძოვებული ღორების ნახირი იყო, ებრაელის თვალში, თვალსაჩინო მტკიცებულება იმისა, რომ აქ ღვთაებრივი მცნებები აღარ ითვლებოდა. ამ პეიზაჟში ცხოვრობდა ორი დემონი. ქალაქის გარეთ, საზოგადოებისგან შორს, თითქმის საკუთარი თავისგანაც კი მოწყვეტილი. გამვლელები გაურბოდნენ იმ გზას. და ვინ დაადანაშაულებს მათ?
რაც ყველაზე მეტად შოკისმომგვრელია მათ გამოსახულებაში, არის სახელის დაკარგვა.…
