← Lajmet Kisha e Greqisë

Panagia Rethiotissa: Lartësia dhe Zonja e Kënetëspërkthyer

8 shtator 2026 · 1 min lexim

"...Gjatë jetës sime, bëra shumë mëkate. Jezu Krishti më pastroi prej tyre nëpërmjet sakrificës së Tij dhe besimit tim në Të. Dhe nga një njeri i humbjes ai më bëri trashëgimtar të dritës së përjetshme dhe jetës së përjetshme..."

Dëshmori i Madh Agios Arethas

Shkruan profesor Christos Ger. Shiitët

Sot, 8 shtator, e martë, kisha jonë feston Ditëlindjen e Hyjlindëses dhe Manastiri i Shenjtë i Lindjes së Hyjlindëses ose Panagia Arethiotissa, Zoja e Kënetës, Retha ose Aretha feston.

Manastiri ndodhet në një kodër të ulët të Makrynoros në një pyll të dendur me dushqe dhe rrape, në provincën e Valtos të Etoloakarnania dhe është rreth 20 kilometra nga qyteti i bukur i Amfilochia dhe 5 kilometra nga fshati Agia Triada Valtos.

Manastiri i Shenjtë i Rethës për banorët vendas ose Aretha, siç e gjejmë në shumë dokumente ipeshkvnore si dhe dokumente të ish-komunës së Amvrakisë, është manastiri më i famshëm i zonës, pelegrinazhi më i shenjtë i Valtos, është "Zonja e Kënetës". Ajo ka një kontribut të madh historik dhe shpirtëror në rajon dhe, pavarësisht shenjave të kohës, edhe sot i bën përshtypje vizitorëve - pelegrinëve. Tradita e banorëve…

Burimi: Orthodoxia News Agency · Lexoni lajmin e plotë →

⚑ Raporto

💬 Komente (3) 🌐 Përkthe komentet

Νίκος Αναγνώστου

Το άρθρο μου θύμισε που πήγαμε με τη γυναίκα μου πριν από χρόνια στο μοναστήρι, όταν η κόρη μας ήταν ακόμα μικρή. Το δάσος με τις δρύες και τα πλατάνια εκείνο το καλοκαίρι ήταν τόσο πυκνό που δεν έβλεπες δύο μέτρα μπροστά σου. Είναι αλήθεια ότι η Παναγία Ρεθιώτισσα είναι η Κυρά του Βάλτου, το λένε ακόμα και οι παππούδες στην Αμφιλοχία.

Peter Johnson

That quote from St. Arethas at the top really hit me. I remember driving through that exact area a couple years back on a delivery run near Amfilochia and seeing the sign for the monastery but never stopping. Next time I'm in Greece I might make the detour into the oaks and plane trees. Thanks for the article.

Σπύρος Μιχαηλίδης

Το άρθρο μού θύμισε που πήγαμε με τον γιο μου πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όταν ακόμα είχε το ποδήλατο. Περπατήσαμε μέσα στο δάσος με τις δρύες και τα πλατάνια μέχρι που φτάσαμε στη Μονή· ο ήλιος δεν έμπαινε καθόλου. Πάντα την έλεγαν «Κυρά του Βάλτου» οι παππούδες στο χωριό, και τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Hyni për t'iu bashkuar bisedës →