Czternasta niedziela Mateusza: Mateusza 22, 2–14tłumaczenie

Przypowieść o królewskiej uczcie weselnej, czytana w XIV Niedzielę Mateusza, należy do tych czytań Ewangelii, które łączą w sobie radość i osąd, zaproszenie i odpowiedzialność. Chrystus zaczyna od obrazu uroczystości: „Królestwo niebieskie można porównać do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi”. Królestwo Boże porównane jest do wesela — nie do sali sądowej ani do miejsca strachu, ale do stołu komunii, miłości i radości.

Królem w przypowieści jest Bóg Ojciec; Syn jest Chrystusem; a wesele objawia tajemnicę zbawienia: zjednoczenia Boga i ludzkości w osobie Chrystusa. Bóg nie powołuje człowieka po prostu do doskonalenia moralnego lub do zewnętrznej religijności. Wzywa go do komunii życia. Wzywa go do udziału w radości Królestwa, w Kościele, przy stole eucharystycznym, gdzie Chrystus ofiarowuje siebie samego jako pokarm nieśmiertelności.

Pierwszym wielkim przesłaniem tej przypowieści jest to, że zaproszenie jest ważniejsze od ludzkiej godności. Król przygotowuje ucztę, wysyła swoje sługi, nalega i wzywa. Inicjatywa należy do Boga. Zbawienie nie zaczyna się od ludzkiego wysiłku, ale od Bożej miłości. Człowiek nie odkrywa Boga w swoim…