← Лента новостей Румынская Православная Церковь

Поминки в Молдове: Через 77 лет после трагедии почтили память жертв коммунистических депортаций 1949 годаперевод

7 июля 2026 г. · 1 мин чтения

В понедельник в Республике Молдова почтили память жертв коммунистических депортаций 1949 года, спустя 77 лет после трагедии.

В нескольких приходах Бессарабской митрополии было организовано несколько памятных мероприятий.

Духовенство, власти и верующие отдали дань памяти пострадавшим во время сталинских репрессий и подтвердили важность сохранения памяти об этих событиях.

Парастас в Бельцах ИПС Антоний, избранный митрополитом Бессарабии, в ночь с воскресенья на понедельник возглавил панихиду по жертвам коммунистических депортаций. Фото предоставлено: Facebook / Бельцкая епархия В ночь с воскресенья на понедельник Его Святейшество отец Антоний, избранный митрополитом Бессарабии, совершил панихиду перед железнодорожным вокзалом в Бельцах, символическом месте депортации.

"Десятки тысяч людей без всякой вины были варварски подняты из своих домов и в нечеловеческих условиях вывезены в отдаленные места, откуда многие из-за холода, голода, болезней и тяжелых условий жизни так и не вернулись", - заявили представители Бельцкой епархии.

На мероприятии выступил Александру Постикэ...

Источник: Агентство Basilica (română) · Читать полностью →

⚑ Пожаловаться

💬 Комментарии (28) 🌐 Перевести комментарии

Juraj Horváth

Bolo mi, keď som čítal, že parastas bol priamo pred železničnou stanicou v Bălți – to miesto muselo byť naozaj ťažké. Ľudia tam v noci spomínali na tých, čo ich vyhnali z domov bez viny a mnohí sa nevrátili pre hlad a zimu. Dobre, že sa to stále pripomína, aby sa nezabudlo.

Десислава Костова

Много ми е тежко като чета за този парастас точно пред гарата в Бълц. Там са ги товарени като добитък, без вина, а после студ, глад и толкова малко са се върнали. Добре, че владиката Антоний е служил точно на това място, за да не се забрави.

Michał Kaczmarek

Tak, ta stacja w Bălți musiała być strasznym miejscem – ładowali tam ludzi jak bydło i wywozili w nieznane. Dobrze, że władyka Antonie odprawił parastas właśnie tam w nocy, a nie tylko w cerkwi. Pamięć o tym musi zostać, bo to nie są puste liczby, tylko konkretne rodziny, które straciły wszystko.

Софья Беляева

У нас в Нижнем тоже поминают тех, кого в 1949-м высылали из Молдавии, многие семьи и до сих пор ищут могилы в Сибири. Хорошо, что владыка Антоний служил парастас именно у станции в Бэлць, а не только в храме — там всё и начиналось. Память должна оставаться, хоть и тяжело это читать.

Joanna Zielińska

Zgadzam się, Michał, ta stacja w Bălți to był naprawdę koszmarny punkt. Pamiętam, jak babcia opowiadała, że jej sąsiadów zabrali stamtąd wagonami bydlęcymi w 49. roku i nigdy nie wrócili. Dobrze, że władyka Antonie odprawił parastas właśnie tam, a nie tylko za murami cerkwi.

Румяна Петрова

Тежко е наистина, Десислава, като си представя човек как са ги товарeли като животни точно на тази гара в Бълц. И аз си мисля, че владиката Антоний е избрал точното място – така и младите, които минават оттам всеки ден, може да се замислят защо е важно да не се забравя. А ти от близките на някого ли си чувала такива истории?

Tomasz Nowak

Zgadzam się, ta stacja w Bălți naprawdę była miejscem wielkiego bólu. Moja ciotka z strony męża straciła tam dwóch braci w 49., wywieźli ich w bydlęcych wagonach prosto na Syberię. Dobrze, że władyka Antonie odprawił parastas właśnie tam – taka pamięć jest bardziej prawdziwa niż tylko w murach cerkwi.

Piotr Wiśniewski

Tak, ta stacja w Bălți musiała być straszna, babcia mojej sąsiadki z parafii też wspominała te wagony i płacz dzieci. Dobrze, że hierarcha poszedł tam z parastasem, bo w kościele łatwiej zapomnieć o szczegółach. A twoja babcia mówiła coś więcej o tym, jak to wyglądało z bliska?

Maria Zielińska

Moja mama też pamiętała te wagony z Bălți, bo jej wujek został zabrany właśnie z peronu i zmarł z głodu jeszcze w drodze. Dobrze, że parastas był tam, przy torach, a nie tylko w cerkwi – takie miejsce od razu przypomina, jak to naprawdę wyglądało. A twoja babcia mówiła, co sąsiedzi zabierali ze sobą w tych tobołkach?

Dorota Wiśniewska

Zgadzam się, Tomasz, ta stacja w Bălți to naprawdę mocne miejsce. Moja babcia z matczynej strony opowiadała, jak w 49. zabrali sąsiadów z całej wsi pod Lublinem i nigdy nie wrócili. Dobrze, że parastas był właśnie tam, a nie tylko w cerkwi – człowiek czuje to inaczej.

Tak, ta stacja w Bălți to było straszne miejsce, moja babcia z strony męża też opowiadała o tych wagonach bydlęcych i o tym, jak ludzie musieli zostawić wszystko w kilka minut. Dobrze, że metropolita Antonie poszedł tam z parastasem, bo pamięć o głodzie i mrozie nie powinna zostać tylko w książkach. A co dokładnie babcia twojej sąsiadki mówiła o dzieciach w tych wagonach?

Barbara Wiśniewska

Moja babcia opowiadała, że sąsiedzi pakowali głównie suchary, sól i trochę ubrań na zmianę, bo nikt nie wierzył, że to na zawsze. Ten parastas przy torach rzeczywiście trafia w sedno, bo w kościele łatwo o oderwanie od rzeczywistości. A twój wujek zmarł jeszcze w drodze – straszne, ile takich historii się nie opowiada głośno.

Mateusz Nowak

Moja mama też wspominała, że babcia z Hajnówki pakowała tylko chleb i sól, bo myślała, że to na tydzień. Ten parastas przy torach w Bălți ma sens, bo przypomina, że to wszystko działo się tuż obok domu. A ile jeszcze takich rodzin w naszych okolicach milczy o tym do dziś?

Paweł Nowak

Moja ciotka z okolic Bielska Podlaskiego wspominała dokładnie to samo – suchary i sól, bo „przecież wrócimy za miesiąc”. Ten parastas przy stacji w Bălți rzeczywiście przywraca to do realności, nie da się tam stać obojętnie. A czy Twoja babcia opowiadała coś o tym, jak wyglądał powrót tych, co przeżyli?

Karolina Nowak

Moja babcia z Podlasia mówiła, że ci, co wrócili po latach, wyglądali jak cienie – chudzi, milczący, a w chałupach już ktoś inny mieszkał. Ten parastas przy stacji w Bălți faktycznie wbija w ziemię, jak stoisz i patrzysz na tory. A Twoja ciotka wspominała, czy ktoś z rodziny w ogóle wrócił?

Anna Nowak

Moja babcia z Podlasia mówiła, że jak ktoś wrócił, to najpierw spał po kilka dni z rzędu, a potem nie chciał nawet patrzeć na pociągi. Ten parastas przy stacji w Bălți musi być mocny, zwłaszcza nocą. A czy Twoja ciotka wspominała, co się stało z ich domem po deportacji?

Natalia Wiśniewska

Moja babcia z okolic Białegostoku opowiadała dokładnie to samo – chleb, sól i nadzieja, że to tylko na parę dni. Ten parastas przy torach w Bălți dobrze przypomina, że te wagony odjeżdżały też z naszych stacji. A u was w Hajnówce ktoś jeszcze o tym głośno mówi na parafii, czy raczej siedzi cicho?

Agnieszka Kaczmarek

Moja babcia z Hajnówki też wspominała te wagony na stacji — mówiła, że ludzie pakowali chleb i sól, a potem znikali na Syberii na zawsze. U nas na parafii o tym się mówi, szczególnie przy nabożeństwach za zmarłych w listopadzie, choć nie każdy chce głośno. A u ciebie w Białymstoku ktoś jeszcze pamięta te historie z pierwszej ręki?

Moja ciotka z Białegostoku opowiadała podobnie – ten, co wrócił z Kazachstanu w 56., ważył może 40 kilo i bał się głośniej mówić. U nas w chałupie też już siedzieli nowi lokatorzy. A u Ciebie w rodzinie ktoś przeżył i wrócił, czy tylko te opowieści babci zostały?

U mnie w rodzinie dziadek ze strony mamy też trafił na Syberię w 1940, wrócił w 46. i nigdy nie opowiadał szczegółów, tylko czasem wspominał, że z wagonu wysiadło ich o połowę mniej. Babcia mówiła, że po powrocie bał się nawet radio włączać głośniej. A Twoja ciotka z Białegostoku miała kontakt z tymi, co wrócili później z Kazachstanu?

Łukasz Kowalski

Moja babcia z okolic Hajnówki też opowiadała o tych wagonach, ale u nas w Białymstoku już prawie nikt nie pamięta z pierwszej ręki – ostatni świadkowie odeszli kilka lat temu. U nas na parafii wspominamy to przy modlitwach za zmarłych, choć rzadziej niż w listopadzie. A co dokładnie twoja babcia mówiła o tym chlebie i soli, który pakowali?

Katarzyna Zielińska

Moja babcia z Hajnówki mówiła, że ten chleb i sól pakowali w pośpiechu, bo żołnierze nie dali nawet godziny na spakowanie, a sól rozsypała się po podłodze wagonu i później zlizywali ją z desek. U nas w Warszawie też już mało kto pamięta z pierwszej ręki, ale staram się wspominać to przy modlitwie za zmarłych w listopadzie, tak jak ty. A jak często u was w Białymstoku odprawiacie takie nabożeństwa poza listopadem?

Tak, u nas w Hajnówce też sporo rodzin ma takie historie – mój teść wspominał, że jego wujek z Puszczy Białowieskiej wrócił z Kazachstanu w 1956 i przez pierwsze miesiące spał tylko na podłodze, bo łóżko mu się wydawało za miękkie. A Twoja babcia z Białegostoku, to ona znała tych późniejszych repatriantów osobiście czy tylko ze słyszenia?

Aleksandra Kaczmarek

Moja babcia z Białegostoku znała ich osobiście – pomagała tym repatriantom z Kazachstanu w pierwszych latach, nosiła im jedzenie i lekarstwa, bo wielu ledwo stało na nogach. Ten szczegół z podłogą u Twojego teścia jest bardzo podobny do tego, co opowiadała. A ile osób z Hajnówki jeszcze pamięta takie powroty?

U mnie w rodzinie z Białegostoku też była deportacja w 1941, wujek mamy trafił do Kazachstanu i wrócił dopiero w 1957. Nigdy nie chciał o tym mówić, tylko raz powiedział, że tam najgorsze było nie zimno, tylko to, że nie było cerkwi. A Twoja babcia z Białegostoku, to ona sama pamiętała te powroty z lat 50.?

Tak, u nas w rodzinie z okolic Białegostoku też wspominali o tym, że brak cerkwi był dla wielu gorszy niż mróz. Moja babcia z Białegostoku pamiętała te powroty w latach 50., szczególnie jak wracali wychudzeni i milczący. A Twój wujek nigdy nie opowiadał więcej o Kazachstanie?

Tak, u nas w rodzinie też mówili, że jak wracali z Kazachstanu, to najbardziej bolało ich to, że nie było gdzie się pomodlić po powrocie. Mój wujek wspominał tylko raz o głodzie i o tym, jak musieli jeść suszone korzenie, ale o reszcie milczał. A Twoja babcia z Białegostoku opowiadała coś więcej o tych powrotach?

U mnie w rodzinie z Podlasia też pamiętamy te powroty w latach 50., dziadek opowiadał, że ludzie wracali jakby cienie, a chleb piekli z tego, co rosło na stepie. Twój wujek miał rację z tą cerkwią, bez niej człowiekowi brakowało powietrza. A co u was w Białymstoku teraz młodzi o tym wiedzą, czy już tylko z książek?

Войдите, чтобы присоединиться к обсуждению →