2 Koryntian
2-е послание к Коринфянам
Domena publiczna — pełny tekst tutaj.
Tłumaczenie maszynowe z oryginału · Pokaż oryginał
Rozdział 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13
Rozpoczęło się wielkie i ciężkie prześladowanie Ewangelii; Koryntianie znosili smutek według swoich sił, apostoł natomiast znosił smutek ponad siły. Mimo to apostoł, zaniedbując nieszczęścia, jakie go otaczały ze strony Azjatów, pospieszył z wysłaniem Tytusa, aby pocieszył i wzmocnił Koryntian. A kiedy wrócił od nich i powiedział mu o ich cierpliwości w znoszeniu nieszczęścia, św. Paweł uradował się i uradował, i napisał do nich o nieszczęściu ze względu na ich Apollosa, aby dzięki o wiele większym cierpieniom pokazanym na jego przykładzie, ich stosunkowo umiarkowane cierpienie, które oni sami przeszli, wydawało się im łatwiejsze. Ponadto napisał, że po otrzymaniu tego Drugiego Listu Koryntianie przebaczą i okażą miłosierdzie temu, którego sam Apostoł ukarał w swoim Pierwszym Liście, gdyż udowodnił niezłomność i niezłomność swojej wiary w cierpieniach, które znosił, w skrusze serca i w nieszczęściach, które spadły na Koryntian.
Apostoł zatem, biorąc pod uwagę jego skruchę i stanowczość podczas prześladowań, napisał, że okażą mu wyrozumiałość, jednak w żadnym wypadku nie zmuszając ich do tego, a jedynie prosząc i błagając.
Może zainteresuje Cię: