Закон Божий
ორიგინალის მანქანური თარგმანი · ორიგინალის ჩვენება
ერთ ფსალმუნში ვკითხულობთ შემდეგ სიტყვებს: რჯული მისი ღმერთისა მის გულშია და მისი ფეხები არ იშლება (ფსალმ. 36:31).
ღრმა მნიშვნელობა და მშვენიერი აღზრდა დევს ამ სიტყვებში. როცა ადამიანი, ასე ვთქვათ, გულში ჩადებს ღვთის კანონს, ღვთის წმიდა მცნებებს და შეიყვარებს მათ, მაშინ შეიძულებს ცოდვას, გაუჩნდება უფალში ცხოვრების სურვილი და თავს შეიკავებს ყოველგვარი ცოდვისგან. ყოველ საქმიანობაში, ყოველ საქმიანობაში, თუნდაც ყველაზე ჩვეულებრივ, ყოველდღიურში, ასეთი ადამიანი ამოწმებს თავის ქმედებებს, თავის ზრახვებს ღვთის კანონით, რომელიც მუდმივად უნდა იყოს ადამიანის გონებასა და გულში და უარყოს ყველაფერი, რაც არ ეთანხმება კანონს და მიიღებს ყველაფერს, რაც ეთანხმება.
აქ ადამიანი ხვდება რაღაც ცოდვას, რაღაც ბოროტებას თავისი ცხოვრების გზაზე ან მის აზრებსა და სურვილებში. მაგრამ თუ ღმერთის კანონი პირველ რიგში მოდის ადამიანის გულში, ასეთი ადამიანის გული, რომელიც უყურებს ღვთის კანონს, ამბობს: "უფალი არ მაძლევს ამის უფლებას. როგორ მივცე ჩემს თავს ამის უფლება, როგორ დავუშვებ, როცა ეს ეწინააღმდეგება მის წმინდა მცნებებს?" და ადამიანი ცოდვას არ სჩადის. და თუ ყველგან და ყოველთვის წინააღმდეგობას უწევს ყოველ ცოდვას, მაშინ მისი ფეხები არ ცდება, არ ცდება, არ ცდება სწორი გზიდან, არ იხეტიალოს ცოდვის ბილიკებზე... მისი ღმერთის რჯული გულშია და მისი ფეხები არ იშლება.
მაგრამ კაცობრიობის მტერს, ეშმაკს არ სძინავს; მას სურს ადამიანის ფეხის გათელვა, გზიდან გადაყვანა. ის თავს ესხმის ადამიანს ყველა შესაძლო გზით და საშუალებით, აღძრავს გონებრივ ომს, ანუ ცოდვასთან ბრძოლას ადამიანის აზრებში, რომლის მიზანია ადამიანი ცოდვაში ჩაძიროს. ეს ბრძოლა რთულია. ეს ზოგჯერ ადამიანს სასოწარკვეთამდე და მოდუნებამდე მიჰყავს, ცოდვაზე თანხმობამდეც კი.
და ეს თანხმობა ცოდვაზე უკვე ცოდვაა ღვთის წინაშე. და თქვენ უნდა მოინანიოთ ეს. მაგრამ თუ ადამიანმა თავი შეიკავა და თვითონაც არ ჩავარდა ცოდვაში, ეს ნიშნავს, რომ მისი ფეხები არ შეკრთა, არ წაბორძიკდა. მაგრამ როგორც კი ადამიანი ხსნის ღვთის კანონის მცნებებს მეხსიერებიდან და გულის გრძნობიდან, ცოდვა აცდუნებს მას და ეცემა, ფეხებს აბრკოლებს, ცდება, სცოდავს არა მხოლოდ ფიქრით, არამედ საქმითაც.
ამიტომ ჩვენ, საყვარელო ძმებო და დებო, ყოველთვის უნდა გვქონდეს ღვთის კანონი ჩვენს გულებში. შემდეგ ცოდვასთან გონებრივი ბრძოლისას ჩვენ უფრო და უფრო შევიძულებთ ცოდვას და გვიყვარს სათნოება 1 და თანდათან, ცოდვების გულწრფელი მონანიებით, გაიზრდება სიყვარული ღვთისა და სათნოების მიმართ, გული უფრო და უფრო მიისწრაფვის ღმერთისკენ, ღვთის კანონის სულიერი მშვენიერება უფრო და უფრო დაიპყრობს ადამიანის გულს და ბოლოს, ადამიანი გადადის იმ მშვენიერ და სასურველ მდგომარეობაში, როგორც პავლე. ვინ დაგვაშორებს ღვთის სიყვარულს? (ხოლო ღვთისადმი სიყვარული, უპირველეს ყოვლისა, ღვთის მცნებების დაცვაში გამოიხატება) - ვერც მწუხარება, ვერც დევნა, ვერც ჩაგვრა, ვერც სიმაღლე, ვერც სიღრმე და ვერც სხვა ვერაფერი დაგვაშორებს ღვთის სიყვარულს (რომ. 8:35-39).
შეიძლება დაგაინტერესოთ: