E diela e dhjetë e Mateut: Mateu 17:14–23përkthyer

Historia e përshkruar në leximin e Ungjillit për të Dielën e Dhjetë të Mateut ndodhi menjëherë pas Shpërfytyrimit të Krishtit. Zoti zbret nga mali Tabor, ku u zbulua lavdia e Tij dhe ndeshet me vuajtjet njerëzore: një baba që gjunjëzohet para Tij dhe lutet për fëmijën e tij. Ky tranzicion ka kuptim të rëndësishëm teologjik. Lavdia e Zotit nuk qëndron larg dhimbjes njerëzore; ajo zbret në tragjedi, konfuzion, sëmundje dhe shtypje demonike.

Babai thotë: "Zot, ki mëshirë për djalin tim." Ai nuk kërkon fillimisht shpjegim, por mëshirë. Kjo thirrje përmbledh lutjen e Kishës. Një person që vuan nuk ka gjithmonë argumente teologjike; megjithatë ai ka nevojë për dhembshurinë e Perëndisë. Gjunjëzimi i babait tregon përulësi, por edhe besim. Ai e pranon se aty ku forca njerëzore dështon, Krishti mund të veprojë në një mënyrë shpëtimtare.

Dishepujt nuk ishin në gjendje ta shëronin fëmijën. Ky fakt nuk e pakëson autoritetin e tyre apostolik; përkundrazi, zbulon se shërbimi në emër të Zotit nuk funksionon mekanikisht. Afërsia e jashtme me Krishtin nuk mjafton, as zotërimi i një posti. Nevojitet besimi i gjallë, pastërtia e brendshme dhe disiplina shpirtërore. Për këtë…