მათეს მეათე კვირა: მათე 17:14–23თარგმანი

მათეს მეათე კვირას სახარების კითხვაში აღწერილი ამბავი მოხდა ქრისტეს ფერისცვალებისთანავე. უფალი ეშვება თაბორის მთიდან, სადაც მისი დიდება გამოცხადდა და ხვდება ადამიანთა ტანჯვას: მამას მუხლმოდრეკილი მის წინაშე და შვილს ევედრება. ამ გადასვლას მნიშვნელოვანი თეოლოგიური მნიშვნელობა აქვს. ღვთის დიდება არ რჩება შორს ადამიანური ტკივილისგან; ის გადადის ტრაგედიაში, დაბნეულობაში, ავადმყოფობაში და დემონურ ჩაგვრაში.

მამა ამბობს: „უფალო, შემიწყალე ჩემი შვილი“. ის ჯერ ახსნა-განმარტებას კი არ ითხოვს, არამედ წყალობას. ეს ძახილი აჯამებს ეკლესიის ლოცვას. ადამიანს, რომელიც იტანჯება, ყოველთვის არ აქვს თეოლოგიური არგუმენტები; მაგრამ მას სჭირდება ღვთის თანაგრძნობა. მამის დაჩოქება ავლენს თავმდაბლობას, მაგრამ ასევე ნდობას. ის აცნობიერებს, რომ იქ, სადაც ადამიანური ძალა უძლებს, ქრისტეს შეუძლია იმოქმედოს გადარჩენის გზით.

მოწაფეებმა ბავშვის განკურნება ვერ შეძლეს. ეს ფაქტი არ ამცირებს მათ სამოციქულო ავტორიტეტს; უფრო სწორად, ცხადყოფს, რომ ღვთის სახელით მსახურება მექანიკურად არ ფუნქციონირებს. ქრისტესთან გარეგნული სიახლოვე არ არის საკმარისი და არც თანამდებობის ფლობა. საჭიროა ცოცხალი რწმენა, შინაგანი სიწმინდე და სულიერი დისციპლინა. ამისთვის…