Po të lexosh titullin, më erdhi ndër mend ajo hera kur u luta në heshtje pas vdekjes së nënës sime dhe ndjeva një qetësi të papritur, sikur dikush po më përgjonte. Nuk di si ta shpjegoj, por ishte reale. A ke ndonjë rast të tillë që të ka ndodhur ty?
Ano, podobný pocit jsem měla jednou na podzim, když jsem šla sama do lesa na houby za Prahou a najednou se zastavila u starého dubu. Bylo tam úplné ticho a já cítila, že nejsem sama, i když nikdo nebyl vidět. Pak jsem se pomodlila za syny a ta tíha z práce mi spadla z ramen. Děkuji za tu vzpomínku, Dhimitër.
