Letra drejtuar Hebrenjve

Kapitulli 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Kur fillojmë të shpjegojmë këtë letër, së pari duhet të zgjidhim një pyetje të çuditshme: pse Pali nuk e shkroi emrin e tij në këtë letër, si në të gjitha letrat e tij? Pastaj, ka nga ata që thonë se kjo letër nuk është shkruar fare nga Pali. Së pari, (ata pohojnë këtë) sepse ai nuk e ka shkruar emrin në mesazh, si në mesazhet e tjera. Së dyti, sepse imazhi i paraqitjes së jashtme në këtë letër nuk është i ngjashëm me letrat e tjera të apostullit. Dhe meqenëse mënyra e paraqitjes së kësaj letre është e ngjashme me atë të Klementit, ata thonë se kjo letër i përket Klementit dhe jo Palit. Të tjerë argumentojnë se vetë Pali e shkroi letrën, por për hir të armiqësisë dhe urrejtjes së judenjve ndaj tij, ai e fshehu plotësisht emrin e tij, në mënyrë që ky emër i shkruar në fillim të letrës të mos i largonte ata nga leximi i tij dhe të mos privoheshin nga përfitimi i madh që qëndron në një letër të mbushur me bindje (në të vërtetën). Ata thonë se (apostulli) e ka shkruar këtë letër në hebraisht, dhe jo në greqisht. Meqenëse Klementi e përktheu nga hebraishtja në greqisht, atëherë nga mënyra e të folurit (dhe paraqitjes së jashtme) u konsiderua e Klementit, megjithëse nuk i përkiste atij. Sa i përket arsyes se pse apostulli nuk e ka shkruar emrin e tij në atë letër, ata pajtohen me mendimin e të tjerëve se ai nuk ka shkruar për shkak të armiqësisë së hebrenjve, që ata kishin kundër tij. Unë besoj se dy thëniet e shkruara nga Pali në fund të kësaj letre i zgjidhin të dy dyshimet e shkaktuara nga fillimi i letrës. Kjo është pikërisht ajo që ai shkruan: “Dije... Unë jam vëllai yt Timoteu, të cilin e dërgova që të vij shpejt te ti” (Hebrenjve 13:23). Veç kësaj, një ose dy herë (Hebr. 13:23, 19) ai shton: «Nëse... ajo vjen shpejt, unë... me të... do të vij shpejt». Nga kjo duket qartë se ai ua ka dërguar këtë mesazh njerëzve të afërt. Dhe nëse ai u dërgoi të dashurve të tij, atëherë ne pyesim: pse e fshehu emrin e tij para tyre, kur nuk e bëri këtë në letrat e shkruara drejtuar Galatasve, Korintasve dhe të afërmve të tij që i pa, ashtu siç nuk bëri asgjë të tillë në letrat drejtuar Romakëve dhe të tjerëve që nuk i pa? Mirëpo, edhe pse shkurtimisht e kemi vërtetuar se ai e ka shkruar këtë mesazh për njerëzit e afërt, do të japim edhe disa prova të tjera. Dëgjoni atë që thotë vetë apostulli në letrën e tij drejtuar Hebrenjve: "Kujtoni," thotë ai, "ditët e mëparshme në të cilat u pagëzuat, - në të cilat ju ... duruat shumë vuajtje dhe mundime, ndonjëherë qortime dhe pikëllime dhe (persekutime); për më tepër," thotë ai, "ju pranuat vjedhjen e pasurisë suaj me gëzim dhe gëzim, sepse ai e dinte më mirë se këto gjëra i përgatite... ju, që qëndroni përgjithmonë” (Hebrenjve 10:32-34) Pra, nëse ai mund t'ua shkruante këtë vetëm judenjve, dëgjuesve të tij (d.m.th. besimtarëve) dhe jo atyre që mbanin me kokëfortësi brenda vetes ligësinë e kryqëzuesve, atëherë pse nuk e shkroi emrin e tij në këtë letër, siç e kishte shkruar në fillim të letrës drejtuar të gjithë paganëve? Ndoshta atëherë kishte ende apostuj atje. Dhe meqenëse ata morën urdhrin për të qenë apostuj të rrethprerjes, ashtu si ai vetë kishte fuqinë e apostullimit te paganët, prandaj vetë apostulli nuk donte t'u jepte emrin e tij, pasi nuk ishte dërguar tek ata. Ndërkohë edhe ata ishin në një luftë të madhe dhe duruan një luftë të vështirë për Ungjillin. Pra, ishte e vështirë për ta të shihnin kishën, i cili ishte ende në këmbë, dhe kryerjen e riteve të shenjta, të cilat vazhdonin me zbukurim dhe zbukurim; përveç kësaj, ata iu nënshtruan persekutimit dhe vjedhjes së pronave të tyre; Për më tepër, apostulli dinte nga vetë ligji për heqjen e priftërisë, si dhe për sakrificat dhe shërbimet e tyre, të cilat ata vazhduan të kryenin më pas dhe që me shkëlqimin e tyre të jashtëm mahnitën njerëzit e zakonshëm. Duke qenë se ai e dinte se megjithëse në çdo gjë tjetër ishte i barabartë me apostujt - shokët e tij, megjithatë në lavdi ishte më i fortë se shokët e tij, atëherë, duke lënë pas emrin e tij, ai ua drejtoi mësimin e tij atyre (të krishterëve hebrenj); kështu që duke hequr emrin e tij ai zbulon përulësinë e tij dhe në zbulimin e tij të mësimeve të krishtera zbulohet kujdestaria e tij. Përveç kësaj, edhe pse udhëheqësit e judenjve ishin të përsosur, ata u bënë të paqëndrueshëm në raport me dishepujt e tyre dhe së bashku me ta. Pra, vetë Pali, kur erdhi atje (në Jerusalem), bëri të njëjtën gjë, për shembull: kreu pastrimin dhe ofroi një flijim për pastrimin e tij, siç dëshmohet në Veprat e dymbëdhjetë apostujve (Veprat e Apostujve 21:26-27). Pra, meqenëse Pali pa që dishepujt i detyruan mentorët e tyre të ishin të paqëndrueshëm me ta (dishepujt), ai nuk i prek (dhe i lë) mentorët që ishin të përsosur dhe ua drejton mesazhin e tij veçanërisht dishepujve të tyre të papërsosur. Ashtu si vetë Pali dikur ndjeu nevojën që shkrimet e apostujve të Jeruzalemit t'u dërgoheshin paganëve nëpërmjet Judës dhe Silës, mes të cilëve gjendeshin të rrethprerë dhe i shqetësonin (Veprat 15:1, 22), ashtu edhe ai vetë, për shkak të dishepujve të apostujve, shkroi këtë letër, sepse vetë apostujt kishin frikë të predikonin hapur dhe të predikonin në atë vend. Dhe jo sepse kishin frikë nga vetë kryqëzuesit, por kishin frikë për dishepujt e tyre, që me heqjen e rrethprerjes dhe gjërave të tjera, siç u mësuan, dishepujt të mos largoheshin nga Ungjilli dhe nga ligji i vërtetë dhe i përsosur të mos i drejtoheshin më ligjit të mëparshëm (Mozaikut). Në të njëjtën mënyrë, kur Pjetri erdhi në Antioki, Pali nuk i preku ata që nuk vepruan drejtpërdrejt me të sipas së vërtetës së Ungjillit, por e konsideroi të nevojshme të nxiste vetë Pjetrin dhe të fliste me të për përsosmërinë, që nëpërmjet Pjetrit të dëgjonin ata që ecnin me Pjetrin (Gal. 2:11-14). Pra, ashtu siç mësonte me fjalë për heqjen e ligjit kur ishte i pranishëm personalisht, ashtu me mesazhin e tij donte të bindte dhe bindte ata që ishin larg tij. Dhe ndoshta, pasi ata ia vunë veshin fjalës së tij në Antioki, kur ai ishte pranë tyre, ai dërgoi për të tërhequr ata që ende nuk iu bindën mentorëve të tyre. Prandaj, duke anashkaluar mentorët, ai u shkruan dishepujve, në mënyrë që apostujt të kenë mundësinë të përgjigjen se (Pali) nuk u ka shkruar atyre dhe që ata (apostujt) të mos dyshohen se i kanë shkruar vetë atij me qëllim që ai t'u përgjigjet atyre. Ai e fsheh dhe e fsheh emrin e tij, së pari, nga përulësia e tij, siç thashë, dhe më pas me qëllim që të mos e quante veten apostull mbi judenjtë, pasi as ata nuk ishin dishepujt e tij dhe as ai u dërgua tek ata. Pra, që të mos talleshin dhe kryqëzuesit të mos thoshin: “Ja Sauli në mesin e apostujve”, 1 - ai e lë emrin e tij dhe atyre që e konsideronin Birin, Zotin e Engjëjve, si kryeengjëll, u shkruan një letër nga Italia (Heb. 13:24), e cila fillon kështu: Një aludim për 1 Samuelit 19:24: "Prandaj ata thonë: A është edhe Sauli një profet?" Ju mund të jeni të interesuar në: