Letra drejtuar Romakëve

Kapitulli 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pali mëson si për ardhjen e parë të Zotit tonë, ashtu edhe për arsyen e ardhjes së tij, sepse, duke numëruar mizoritë e rënda të njerëzve përpara ardhjes së Zotit, ai zbulon dhe tregon se kjo ardhje ka ndodhur për shkak të mizorive të tyre. Ai i akuzon paganët për mëkat (kundër) natyrës (ligjit natyror), pasi, thotë ai, duke vënë në gjyq të tjerët, ju tregoni veten se e dini mirë se çfarë është e keqja, dhe, për rrjedhojë, jo ndaj të tjerëve, por nuk duhet ta bëni. Ai gjithashtu e akuzon popullin (Izraelin) për mëkat ndaj ligjit (të dhënë në zbulesë), sepse kur thotë: “Kush thotë: “Mos shkel kurorën”, shkel kurorën” (Rom. 2:22), tregon se judenjtë, megjithëse e dinin, nuk donin ta përmbushnin (ligjin). Me këto fjalë Pali vërtetoi të vërtetën (akuzën e tij) dhe e quajti vullnetin (njerëzor) fajtor, gjë që tregon nevojën për një shërues të lirë (të hirshëm), si për njerëzit (Izraelin) ashtu edhe për paganët. Shërimi është pagëzimi, i cili me hirin e tij u jep jetë të gjithë njerëzve dhe ajo për të cilën të dy mund të mburren nuk vjen nga veprat e tyre, pasi ata ishin fajtorë për vdekjen, por nga besimi në Atë që zgjidhi borxhin me vdekjen e Tij. Më pas ai flet për besimin që e justifikoi Abrahamin para rrethprerjes dhe më pas vazhdon për ligjin (të vendosur pas mëkatit) të Adamit, nëpërmjet të cilit vdekja mbretëroi në botë. Ai kujton mëkatet që kishin fuqi në zemrat dhe për shkatërrimin e të cilave ligji i Moisiut ishte i pamjaftueshëm. Pikërisht për këto, si dhe për tema të tjera të përfshira në atë Letër, Pali u shkruan Romakëve. Ju mund të jeni të interesuar në: