Kanon 6

Ponieważ wielu, chcąc zburzyć i obalić przyzwoitość Kościoła, wrogie i oszczercze wymyśla pewne oskarżenia pod adresem biskupów prawosławnych rządzących Kościołami, nie chcąc niczego innego, jak tylko zszarganie dobrego imienia księży i ​​wywołanie zamieszania wśród pokojowo nastawionych ludzi, dlatego Święty Sobór Biskupów, zebrany w Konstantynopolu, z radością nie bez śledztwa przyznał oskarżycielom, nie pozwolił wszystkim na wnoszenie oskarżeń przeciwko rządzącym Kościołom, jednak nie wszystkich zakazywać. Ale jeśli ktoś złoży jakąś osobistą, czyli prywatną, skargę na biskupa, na przykład dlatego, że padł ofiarą swojej chciwości lub doznał z jego strony innej niesprawiedliwości, to takimi oskarżeniami nie można badać ani osoby oskarżyciela, ani jego wiary. W każdym razie konieczne jest, aby sumienie biskupa było wolne i aby ten, kto deklaruje się obrażony, niezależnie od swojej wiary, otrzymał sprawiedliwość.

Jeżeli oskarżenie kierowane przeciwko biskupowi dotyczy kwestii kościelnych, należy sprawdzić twarze oskarżycieli, aby przede wszystkim nie dopuścić heretyków do wnoszenia zarzutów przeciwko biskupom prawosławnym w sprawach kościelnych. Nazywamy heretykami tych, którzy od czasów starożytnych byli uznawani za obcych Kościołowi i tych, których później objęliśmy anatemą. A poza nimi - ci, którzy udając zdrową wiarę, odłączyli się i tworzą zgromadzenia przeciwko naszym biskupom kanonicznym. Zatem ci członkowie Kościoła, którzy zostali wcześniej potępieni i wydaleni za jakieś przestępstwo lub ekskomunikowani z duchowieństwa lub świeckich, również nie powinni mieć możliwości oskarżania biskupa, dopóki nie oczyszczą się z oskarżenia, które na nich spadło. Podobnie nie należy dopuszczać do tego, aby osoby, którym postawiono wcześniej zarzuty, oskarżały biskupa lub innego duchownego, dopóki nie udowodnią swojej niewinności postawionych im zarzutów.

Jeżeli niektórzy, nie będąc heretykami, ekskomunikowanymi, skazanymi lub wcześniej oskarżonymi o jakiekolwiek przestępstwa, oświadczą, że mają wobec biskupa jakiekolwiek oskarżenie w sprawie kościelnej, wówczas Święty Sobór nakazuje im przede wszystkim przedstawić oskarżenie wszystkim biskupom obszaru metropolitalnego i przed nimi udowodnić swoje skargi przeciwko biskupowi oskarżonemu o cokolwiek. Jeżeli zdarzy się, że biskupi danego regionu nie będą w stanie rozstrzygnąć skarg kierowanych przeciwko biskupowi, wówczas niech oskarżyciele zwrócą się do większej Rady Biskupów tej diecezji, która z tego powodu powinna zostać zwołana. Nie mogą też wnieść oskarżenia, dopóki nie złożą pisemnego zobowiązania się do poniesienia takiej samej kary jak oskarżony, jeżeli w trakcie postępowania okaże się, że zniesławiają oskarżonego biskupa.

Jeżeli ktoś, lekceważąc powyższe decyzje, ośmieli się zakłócać rozprawę cesarską, przeszkadzać sądom przywódców świeckich lub Soborowi Ekumenicznemu, okazując brak szacunku wszystkim biskupom diecezji, niech w ogóle nie będzie można mu postawić zarzutu, że złamał zasady i przyzwoitość kościelną.