Kanoni 7
Mbi vartësinë zyrtare ndërmjet klerikëve të shkallëve të ndryshme.
Meqenëse mësuam se në disa kisha dhjakët kanë poste kishtare dhe për këtë, disa prej tyre, për paturpësi dhe vullnet, ulen mbi presbiterët, përcaktojmë që një dhjak, edhe nëse ka gradë, pra mban ndonjë post kishtar, nuk duhet të ulet mbi presbiterin, përveç rastit kur përfaqëson personin e patriarkut të tij, në ndonjë qytet tjetër afarist në një qytet tjetër ose metropol. Pastaj ai, si ai që zë atë vend, do të nderohet. Nëse dikush guxon ta arrijë këtë duke ushtruar dhunë, atëherë, pasi të zbritet nga grada, le të jetë i fundit nga të gjithë në gradën në të cilën është renditur në Kishën e tij. Zoti ynë na këshillon të mos gëzohemi në radhë të parë, sipas mësimit të propozuar nga ungjilltari i shenjtë Luka në emër të Zotit tonë dhe Vetë Perëndisë. Ai u foli të ftuarve këtë shëmbëlltyrë: Kur jeni të ftuar nga dikush në martesë, mos u ulni në radhë të parë, se mos dikush nga të ftuarit do të jetë më i nderuar se ju, dhe ai që ju ftoi ju dhe ai do të vinte dhe do t'ju thoshte: jepini atij vendin tuaj; dhe pastaj me turp do të duhet të zëni vendin e fundit.
Por kur të thërrasin, ulu në vendin e fundit, që ai që të thirri të dalë e të thotë: mik! uluni më lart; Atëherë do të nderoheni përpara atyre që ulen me ju, sepse kushdo që lartëson veten do të përulet dhe ai që përul veten do të lartësohet (Luka 14:7-11).
E njëjta gjë le të vërehet në lidhje me gradat e tjera të shenjta, sepse e dimë se gradat shpirtërore janë më të larta se ato të kësaj bote.
Por kur të thërrasin, ulu në vendin e fundit, që ai që të thirri të dalë e të thotë: mik! uluni më lart; Atëherë do të nderoheni përpara atyre që ulen me ju, sepse kushdo që lartëson veten do të përulet dhe ai që përul veten do të lartësohet (Luka 14:7-11).
E njëjta gjë le të vërehet në lidhje me gradat e tjera të shenjta, sepse e dimë se gradat shpirtërore janë më të larta se ato të kësaj bote.
Origjinali greqisht
Ἐπειδὴ μεμαθήκαμεν ἔν τισι τῶν ἐκκλησιῶν διακόνους τυγχάνειν, ὀφφίκια ἐκκλησιαστικὰ ἔχοντας, ἐντεῦθέν τέ τινας αὐτῶν αὐθαδείᾳ καὶ αὐτονομίᾳ κεχρημένους πρὸ τῶν πρεσβυτέρων καθέζεσθαι, ὁρίζομεν, ὥστε τὸν διάκονον, κἂν ἐν ἀξιώματι, τουτέστιν ἐν ὀφφικίῳ τῷ οἱῳδήποτε ἐκκλησιαστικῷ τυγχάνῃ, τὸν τοιοῦτον μὴ πρὸ τοῦ πρεσβυτέρου καθέζεσθαι· ἐκτός, εἰ μὴ τὸ πρόσωπον ἐπέχων τοῦ οἰκείου πατριάρχου, ἢ μητροπολίτου, ἐν ἑτέρᾳ πόλει παραγένηται ἐπί τινι κεφαλαίῳ· τότε γάρ, ὡς τὸν ἐκείνου τόπον ἀναπληρῶν, τιμηθήσεται. Εἰ δέ τις τοιοῦτο τολμήσοι, τυραννικῷ χρώμενος θράσει, διαπράξασθαι, ὁ τοιοῦτος, ἐκ τοῦ οἰκείου καταβιβασθείς βαθμοῦ, ἔσχατος πάντων γινέσθω τοῦ, ἐν ᾧ περ καταλέγεται, τάγματος ἐν τῇ κατ᾿ αὐτὸν ἐκκλησίᾳ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν παραινοῦντος, μὴ χαίρειν ταῖς πρωτοκλισίαις, κατὰ τὴν ἐν τῷ ἁγίῳ εὐαγγελιστῇ Λουκᾷ, ὡς ἐξ αὐτοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ Θεοῦ κειμένην διδασκαλίαν. Ἔλεγε γὰρ πρὸς τοὺς κεκλημένους παραβολὴν τοιάνδε· Ὅταν κληθῇς ὑπὸ τίνος εἰς γάμους, μὴ κατακλιθεὶς εἰς τὴν πρωτοκλισίαν, μήποτε ἐντιμότερός σου ᾗ κεκλημένος ὑπ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐλθὼν ὁ σὲ καὶ αὐτὸν καλέσας, ἐρεῖ σοι· Δὸς τούτῳ τόπον· καὶ τότε ἄρξῃ μετ᾿ αἰσχύνης τὸν ἔσχατον τόπον κατέχειν. Ἀλλ᾿ ὅταν κληθῇς, ἀνάπεσε εἰς τὸν ἔσχατον τόπον· ἵνα, ὅταν ἔλθῃ ὁ κεκληκὼς, εἴπῃ σοι· Φίλε, προσανάβηθι ἀνώτερον· τότε ἔσται σοι δόξα ἐνώπιον τῶν συνανακειμένων σοι· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται. Τὸ αὐτὸ δὲ φυλαχθήσεται καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν ἱερῶν ταγμάτων· ἐπειδὴ τῶν κατὰ κόσμον ἀξιωμάτων κρείττονα τὰ πνευματικὰ ἐπιστάμεθα.
Vendet paralele
IВс.18Трул.16Лаод.20