Kanon 64

O tym, że laik nie powinien publicznie wygłaszać przemówień ani nauczać, przywłaszczając sobie w ten sposób godność nauczyciela, lecz powinien być posłuszny instytucji pozostawionej przez Pana i otworzyć uszy tym, którzy otrzymali łaskę słowa nauczyciela i uczyć się od nich boskości. W jednym bowiem Kościele Bóg stworzył różne członki, zgodnie ze słowami Apostoła (1 Kor. 12,27), interpretując to, co Grzegorz Teolog wyraźnie wskazuje na ich porządek: „Bracia, czcijmy i strzeżmy tego porządku!” Niech jeden będzie uchem, a drugi językiem, jeden ręką, a drugi czymś innym, jeden niech uczy, a drugi niech się uczy.” I trochę dalej: „A kto się uczy, niech będzie posłuszny, kto rozdaje, niech daje z radością, a kto służy, służy pilnie. Nie każdy może być językiem, do czego najbardziej dążymy, nie każdy może być apostołem, nie każdy może być prorokiem, nie każdy może być tłumaczem. I trochę dalej: „Dlaczego stajesz się pasterzem, będąc owcą? Dlaczego stajesz się głową, skoro jesteś nogą?

Dlaczego podejmujesz się dowodzenia armią, skoro jesteś umieszczony wśród wojowników?” A w innym miejscu: „Mądrość nakazuje: „Nie śpiesz się w mowie, nie dorównaj bogatym, będąc biednym (Prz 23,4), nie staraj się być mądrzejszy od mądrych”.

Jeżeli ktoś zostanie przyłapany na złamaniu tej zasady, zostanie ekskomunikowany na 40 dni.