Kanon 46
O zabronie monachom opuszczać murówki monastera.
Kobiety, które wybierają życie ascetyczne i zapisują się do klasztoru, nie powinny go w ogóle opuszczać, a jeśli zmusza je do tego jakaś absolutnie konieczna potrzeba, niech to czynią za błogosławieństwem i wskazówkami przełożonej. Ale nawet wtedy niech nie wychodzą sami, nie sami, ale z kilkoma starszymi i przełożonymi w klasztorze, zgodnie z przykazaniem przeoryszy. W ogóle nie wolno im nocować poza klasztorem. Podobnie mężczyźni podejmujący życie monastyczne mogą wyjść, jeśli zajdzie taka potrzeba, za błogosławieństwem tego, któremu powierzono kierownictwo. A ci, którzy złamią postanowienie, które teraz wydaliśmy, czy to mężczyźni, czy kobiety, mogą podlegać odpowiednim karom.
Oryginał grecki
Αἱ τὸν ἀσκητικὸν αἱρούμεναι βίον, καὶ ἐν μοναστηρίῳ καταταττόμεναι, καθόλου μὴ προϊέτωσαν. Εἰ δέ τις ἀπαραίτητος αὐτὰς ἀνάγκη πρὸς τοῦτο ἕλκοι, μετ᾿ εὐλογίας, καὶ ἐπιτροπῆς τῆς προεστώσης τοῦτο πραττέτωσαν· καὶ τότε μὴ μόναι καθ᾿ ἑαυτάς, ἀλλὰ μετά τινων πρεσβυτίδων, καὶ πρωτευουσῶν ἐν τῷ μοναστηρίῳ, μετ᾿ ἐντολῆς τῆς καθηγουμένης· παντελῶς δὲ αὐταῖς ἐξωκοιτεῖν οὐκ ἔξεστιν. Ἀλλὰ καὶ ἄνδρες οἱ τὸν μονήρη μετερχόμενοι βίον, χρείας ἐπειγούσης, καὶ αὐτοὶ μετ᾿ εὐλογίας τοῦ τὴν ἡγουμενίαν ἐμπεπιστευμένου προϊέτωσαν· ὥστε οἱ παραβαίνοντες τὸν νῦν ὁρισθέντα παρ᾿ ἡμῶν ὅρον, εἴτε ἄνδρες εἶεν, εἴτε γυναῖκες, προσφόροις ἐπιτιμίοις ὑποβληθήτωσαν.
Miejsca równoległe
Трул.47