Kánon 45
Odsúdenie zvyku obliekať tonsurovaného človeka za nevestu.
Keďže sme sa dozvedeli, že v niektorých ženských kláštoroch tie, ktoré majú byť poctené posvätným mníšskym obrazom, tí, čo ich prinesú, ich najprv oblečú do rôznych hodvábnych šiat a dajú na ne ozdoby posiate zlatom a kamienkami, a potom, keď pristúpia k oltáru, vyzlečú si tento veľkolepý odev a okamžite dostanú požehnanie mníšskeho obrazu v tomto rúchu z čierneho plášťa a nie sú oblečením. teraz Lebo je neslušné, keď ten, kto už z vlastnej vôle zavrhol svetské pôžitky, s horlivosťou začal žiť podľa Boha, neochvejne sa v ňom utvrdil vo svojich myšlienkach a potom kvôli tejto pominuteľnej a pominuteľnej ozdobe vstúpil do kláštora a opäť si pripomenul to, čo už odložila do zabudnutia. To ju vedie k pochybnostiam a mätie jej dušu, zaplavuje ju ako vlny a vrhá ju jedným alebo druhým smerom.
Kvôli tomu sa tiež stáva, že niekedy nevyroní ani slzu, bez toho, aby navonok vyjadrila svoju úprimnú ľútosť; a ak, ako sa patrí, na chvíľu vyroní slzu, potom ten, kto to vidí, uváži, že dôvodom nie je túžba po poli úspechu, ale opustenie sveta a toho, čo je vo svete.
Kvôli tomu sa tiež stáva, že niekedy nevyroní ani slzu, bez toho, aby navonok vyjadrila svoju úprimnú ľútosť; a ak, ako sa patrí, na chvíľu vyroní slzu, potom ten, kto to vidí, uváži, že dôvodom nie je túžba po poli úspechu, ale opustenie sveta a toho, čo je vo svete.
Grécky originál
Ἐπειδὴ μεμαθήκαμεν, ἔν τισι γυναικείοις μοναστηρίοις τὰς μελλούσας τοῦ ἱεροῦ ἐκείνου καταξιοῦσθαι σχήματος, πρότερον σηρικαῖς, καί παντοίαις στολαῖς, ἔτι μὴν καὶ κοσμίοις, χρυσῷ καὶ λίθῳ πεποικιλμένοις, ὑπὸ τῶν προσαγόντων αὐτὰς περιστέλλεσθαι, καὶ οὕτω τῷ θυσιαστηρίῳ προσιούσας, ἐκδιδύσκεσθαι τὴν τοσαύτην τῆς ὕλης ἀμφίεσιν, παραχρῆμά τε γίνεσθαι ἐπ᾿ αὐταῖς τὴν τοῦ σχήματος εὐλογίαν, καὶ τὸ μέλαν αὐτὰς ἔνδυμα ἀμφιέννυσθαι· ὁρίζομεν, ὥστε μηκέτι ἀπὸ τοῦ νῦν τοῦτο γίνεσθαι· οὐδὲ γὰρ εὐαγὲς ὑπάρχει, τὴν ἤδη διὰ τῆς οἰκείας προαιρέσεως ἀποθεμένην πᾶσαν τήν τοῦ βίου τερπνότητα, καὶ ἀσπασαμένην τὴν κατὰ Θεὸν πολιτείαν, καὶ βεβαώσασαν ταύτην λογισμοῖς ἀκλινέσι καὶ οὕτω τῷ μοναστηρίῳ προσελθοῦσαν, αὖθις εἰς ἀνάμνησιν διὰ τοῦ τοιούτου φθαρτοῦ τε καὶ ῥέοντος κόσμου ἐλθεῖν, ὧν ἤδη ἐποιήσατο λήθην· ἐκ τούτου τε ἀμφίβολον καταστῆναι, καὶ τὴν ψυχὴν ἐκταραχθῆναι, δίκην κυμάτων ἐπικλυζόντων, καὶ τῇδε κἀκεῖσε περιστρεφόντων, ὡς μήτε δάκρυον ἔστιν ὅτε λοιπὸν ἀφιεῖσαν, καὶ τὴν ἐν τῇ καρδίᾳ διὰ τοῦ σώματος κατάνυξιν ἐπιδείξασθαι. Ἀλλ᾿ εἰ καὶ βραχύ τι, ὡς εἱκός, ἐκπηδήσειε δάκρυον, μὴ μᾶλλον τῆς διὰ τὸν ἀσκητικὸν ἀγῶνα διαθέσεως χάριν, ἢ διὰ τὸ τὸν κόσμον, καὶ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ καταλιπεῖν, παρὰ τοῖς ὁρῶσι τοῦτο προελθὸν λογισθῆναι.
Paralelné miesta
Карф.126