Κανόνας 40

Εφόσον η προσκόλληση στον Θεό, η απομάκρυνση από τις καθημερινές ανησυχίες είναι πολύ σωτήρια, δεν πρέπει, χωρίς δοκιμασία, να δεχόμαστε άκαιρα αυτούς που επιλέγουν τη μοναστική ζωή, αλλά πρέπει επίσης να ενεργούμε μαζί τους σύμφωνα με τον κανόνα που μας δίδαξαν οι πατέρες: ο όρκος της κατά Θεό ζωής πρέπει να γίνει αποδεκτός ως ήδη σταθερός και να πηγάζει από ελεύθερη βούληση και λογική όταν ο νους φτάσει σε τέλεια ωριμότητα. Έτσι, όσοι σκοπεύουν να αναλάβουν τον ζυγό του μοναχισμού δεν πρέπει να είναι μικρότεροι των 10 ετών, και είναι στη δύναμη του πρωτεύοντος να ελέγξει αν θα ήταν πιο χρήσιμο γι 'αυτόν να παρατείνει την περίοδο εισόδου στη μοναστική ζωή και να εγκατασταθεί σε αυτήν. Αν και ο Μέγας Βασίλειος στους ιερούς του κανόνες ορίζει ότι όσοι οικειοθελώς αφιερώνονται στον Θεό και αγαπούν την παρθενία θα πρέπει να περιλαμβάνονται στην τάξη των παρθένων με τη συμπλήρωση των 17 ετών, ωστόσο, κατ' αναλογία με όσα λέγονται για τις χήρες και τις διακόνισσες, υποδείξαμε διαφορετική ηλικία για όσους επέλεξαν τη μοναστική ζωή. Διότι ο Θείος Απόστολος όρισε να επιλέγεται χήρα στην Εκκλησία για 60 χρόνια (Α' Τιμ. 5:9). Και οι ιεροί κανόνες επέτρεπαν τη χειροτονία διακόνου σε ηλικία 40 ετών, αφού έλαβαν υπόψη ότι η Εκκλησία με τη θεία χάρη έγινε ισχυρότερη και προχωρά και ότι οι πιστοί είναι σταθεροί και ακλόνητοι στην τήρηση των Θείων εντολών. Αυτό το παρατηρήσαμε πλήρως και αποφασίσαμε αναλόγως, σφραγίζοντας γρήγορα αυτόν που σκοπεύει να αρχίσει τις κατά Θεόν πράξεις με την ευλογία της χάριτος, σαν με κάποιο είδος σφραγίδας. Έτσι, τον ενθαρρύνουμε να μη διστάζει για πολύ και να μην παρεκκλίνει, αλλά κυρίως τον προτρέπουμε να επιλέξει την καλοσύνη και να εδραιωθεί σε αυτήν.