Kanon 3

Nasz pobożny i miłujący Chrystusa cesarz wezwał ten święty Sobór Ekumeniczny, aby ci, którzy są w duchowieństwach i innych nauczali, byli sługami boskimi, czystymi i niepokalanymi, godnymi mentalnej ofiary wielkiego Boga, który jest zarówno Ofiarą, jak i Biskupem, i oczyścił ich z brudu, jaki na nich spadł z powodu bezprawnych małżeństw. W związku z tym należący do najświętszego Kościoła rzymskiego proponowali przestrzegać zasady akrivii, a ci podlegający tronu tego chronionego przez Boga i panującego miasta – zasady filantropii i współczucia. Dlatego my, ojcowsko i wspólnie z miłością jednoczymy oboje, aby nie dopuścić ani do rozluźnionej łagodności, ani do okrutnej surowości, a zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że upadek, który nastąpił z niewiedzy, dotyczy znacznej liczby mężów, postanawiamy poddać erupcji kanonicznej tych, którzy byli zawarci w drugim małżeństwie i aż do 15 dnia ostatniego stycznia miesiąca poprzedniego 4. aktu oskarżenia 6199 pozostawali w grzechu zniewolenia, nie chcąc dojść do swego zmysły.

Co do tych prezbiterów lub diakonów, którzy choć wpadli w taką namiętność do drugiego małżeństwa, to jednak zanim się o tym dowiedzieliśmy, nauczyli się tego, co pożyteczne i odcięli od siebie zło, odrzucając daleko ten obcy i nielegalny związek, a także tych, których żony z drugiego małżeństwa już zmarły, i sami się nawrócili, nauczywszy się czystości i wkrótce zapominając o swoich dawnych niegodziwościach - wobec takich postanowiono zaprzestać jakiejkolwiek świętej posługi lub działania, odtąd będąc pod pokutą za określony czas. Niech cieszą się zaszczytem swego miejsca i zajmowanego stanowiska, zadowalając się zaszczytnym miejscem i wołając przed Panem, aby im przebaczył ich bezprawny czyn, popełniony z niewiedzy. To niedopuszczalne, aby ktoś, kto musi leczyć swoje rany, błogosławił drugiego.

A ci, którzy chociaż poślubili jedną żonę, ale ta, którą wzięli, była wdową, a także ci, którzy po święceniach zawarli małżeństwo nielegalne, czyli prezbiterzy, diakoni i subdiakoni, po usunięciu na pewien krótki czas z kapłaństwa i odbyciu pokuty, mogą ponownie powrócić na swoje stopnie, pod warunkiem, że nie awansują na inny, wyższy stopień i oczywiście, jeśli już rozwiązali, nielegalne wspólne pożycie.

Zadecydowaliśmy to jednak w odniesieniu do tych, którzy, jak stwierdzono, przed 15 dniem miesiąca stycznia 4 aktu oskarżenia zostali zauważeni w ww. grzechach, a jedynie w odniesieniu do osób świętych, odtąd definiujemy i odnawiamy regułę, która brzmi: „Kto zawarł związek małżeński w dwóch małżeństwach po chrzcie świętym lub który przyjął konkubinę, nie może być biskupem, prezbiterem, diakonem ani w ogóle należeć do listy duchownych. świętą rangę.” Podobnie „kto bierze za żonę wdowę lub porzuconą kobietę, nierządnicę, niewolnicę lub aktorkę, nie może być biskupem ani prezbiterem, ani diakonem, ani nawet należeć do spisu święceń”.