Правило 32
За забраната епископите и презвитерите да слават Евхаристија со вино не помешано со вода.
Нам ни дојде до знаење дека во ерменската земја вршителите на бескрвната жртва носат само вино на светиот оброк, без да го мешаат со вода, и се повикуваат на учителот на црквата Јован Златоуст, кој во своето толкување на Евангелието по Матеј (Разговор 82), вели: „Зошто, по воскресението, некого не нареди вода, бидејќи Господ не нареди друг да пие вода? употребувај вода во светите тајни, Господ, покажувајќи дека користел вино и кога поучувал за тајната тајна и кога по воскресението без светата тајна принесувал обичен оброк, вели: Од плодот на лозата (Мт. 26,29) лозата произведува вино, а не вода“. Како резултат на тоа, тие [оние кои носат само вино] мислат дека овој учител ја отфрла потребата да се додаде вода во светата жртва.
За отсега да не ги преовладува незнаењето, православно ја откриваме мислата на овој отец. Бидејќи во тоа време постоела древната злобна ерес на хидропарастатите, кои во својата жртва наместо вино користеле само вода, овој богоносен човек, побивајќи го беззаконското учење на оваа ерес и покажувајќи дека тие одат против апостолската традиција, го составил горниот говор. А на својата Црква, чиешто пастирско раководство нему му беше доверено, Златоуст и пренесе заповед, секогаш кога требаше да се изврши бескрвна жртва, да се додава вода, со што укажа на спојот на крвта и водата што течеше од чесната страна на нашиот Откупител и Спасител Христос Бог заради ревитализација на гревовите и искупување на целиот свет. И во сите Цркви каде што заблескале духовни просветители, се почитува овој од Бога даден поредок.
А Јаков, братот по телото на Христос, нашиот Бог, на првиот кому му беше доверен престолот на Ерусалимската црква, и Василиј, епископот на Цезареската црква, чија слава се рашири низ целата вселена, во обредот на светотаинскиот обред што ни беше даден писмено, заповедаа да се направи светата чаша од Божествената вода и да се победува. А преподобните отци, собрани во Картагина, дефинитивно рекоа за ова: „Во светата тајна да не се принесува ништо освен Телото и Крвта Господови, како што заповедал Самиот Господ, односно леб и вино измешани со вода“.
Значи, ако некој епископ или презвитер не постапува според обредот предаден од апостолите и принесува пречиста жртва, без да комбинира вода со вино, нека биде избркан како несовршено објавување на светата тајна и внесува новост во Преданието.
За отсега да не ги преовладува незнаењето, православно ја откриваме мислата на овој отец. Бидејќи во тоа време постоела древната злобна ерес на хидропарастатите, кои во својата жртва наместо вино користеле само вода, овој богоносен човек, побивајќи го беззаконското учење на оваа ерес и покажувајќи дека тие одат против апостолската традиција, го составил горниот говор. А на својата Црква, чиешто пастирско раководство нему му беше доверено, Златоуст и пренесе заповед, секогаш кога требаше да се изврши бескрвна жртва, да се додава вода, со што укажа на спојот на крвта и водата што течеше од чесната страна на нашиот Откупител и Спасител Христос Бог заради ревитализација на гревовите и искупување на целиот свет. И во сите Цркви каде што заблескале духовни просветители, се почитува овој од Бога даден поредок.
А Јаков, братот по телото на Христос, нашиот Бог, на првиот кому му беше доверен престолот на Ерусалимската црква, и Василиј, епископот на Цезареската црква, чија слава се рашири низ целата вселена, во обредот на светотаинскиот обред што ни беше даден писмено, заповедаа да се направи светата чаша од Божествената вода и да се победува. А преподобните отци, собрани во Картагина, дефинитивно рекоа за ова: „Во светата тајна да не се принесува ништо освен Телото и Крвта Господови, како што заповедал Самиот Господ, односно леб и вино измешани со вода“.
Значи, ако некој епископ или презвитер не постапува според обредот предаден од апостолите и принесува пречиста жртва, без да комбинира вода со вино, нека биде избркан како несовршено објавување на светата тајна и внесува новост во Преданието.
Грчки изворник
Ἐπειδὴ εἰς γνῶσιν ἡμετέραν ἦλθεν, ὡς ἐν τῇ τῶν Ἀρμενίων χώρᾳ οἶνον μόνον ἐν τῇ ἱερᾷ τραπέζῃ προσάγουσιν, ὕδωρ αὐτῷ μὴ μιγνύντες, οἱ τὴν ἀναίμακτον θυσίαν ἐπιτελοῦντες, προτιθέμενοι τὸν τῆς ἐκκλησίας διδάσκαλον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον, φάσκοντα, διὰ τῆς εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον ἑρμηνείας, ταῦτα· Τίνος ἕνεκεν οὐχ ὕδωρ ἔπιεν ἀναστάς, ἀλλ᾿ οἶνον; ἄλλην αἵρεσιν πονηρὰν πρόρριζον ἀνασπῶν· ἐπειδὴ γάρ εἰσί τινες ἐν τοῖς μυστηρίοις ὕδατι κεχρημένοι, δεικνύς, ὅτι, καὶ ἡνίκα τὰ μυστήρια παρέδωκε, καὶ ἡνίκα ἀναστάς, χωρὶς μυστηρίων καὶ ψιλὴν τράπεζαν παρετίθετο, οἴνῳ ἐχρῆτο ἐκ τοῦ γεννήματος, φησί, τῆς ἀμπέλου· ἄμπελος δὲ οἶνον, οὐχ ὕδωρ γεννᾷ· ἐκ τούτου τε τὸν διδάσκαλον οἴονται ἀνατρέπειν τὴν τοῦ ὕδατος ἐν τῇ ἱερᾷ θυσίᾳ προσαγωγήν. Ὡς ἂν μὴ καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν κατέχοιντο τῇ ἀγνοίᾳ, τὴν τοῦ Πατρὸς διάνοιαν ὀρθοδόξως ἀποκαλύπτομεν. Τῆς γὰρ πονηρᾶς τῶν Ὑδροπαραστατῶν αἱρέσεως παλαιᾶς ὑπαρχούσης, οἳ ἀντὶ οἴνου μόνῳ τῷ ὕδατι ἐν τῇ οἰκείᾳ θυσίᾳ κέχρηνται, ἀνασκευάζων οὗτος ὁ θεοφόρος ἀνὴρ τὴν παράνομον τῆς τοιαύτης αἱρέσεως διδαχήν, καὶ δεικνὺς, ὡς ἐξ ἐναντίας τῆς ἀποστολικῆς ἵενται παραδόσεως, τὸν εἰρημένον κατεσκεύασε λόγον. Ἐπεὶ καὶ τῇ κατ᾿ αὐτὸν ἐκκλησίᾳ, ἔνθα τὴν ποιμαντικὴν ἐνεχειρίσθη ἡγεμονίαν, ὕδωρ οἴνῳ μιγνῦναι παρέδωκεν, ἡνίκα τὴν ἀναίμακτον θυσίαν ἐπιτελεῖσθαι δεήσειε, τὴν ἐκ τῆς τιμίας πλευρᾶς τοῦ λυτρωτοῦ ἡμῶν καὶ Σωτῆρος Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἐξ αἵματος καὶ ὕδατος κρᾶσιν παραδεικνύς, ἥτις εἰς ζωοποίησιν παντὸς τοῦ κόσμου ἐξεχύθη, καὶ ἁμαρτιῶν ἀπολύτρωσιν· καὶ κατὰ πᾶσαν δὲ ἐκκλησίαν, ἔνθα οἱ πνευματικοὶ φωστῆρες ἐξέλαμψαν, ἡ θεόσδοτος αὕτη τάξις κρατεῖ. Καὶ γὰρ καὶ Ἰάκωβος ὁ κατὰ σάρκα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἀδελφός, ὃς τῆς Ἱεροσολυμιτῶν ἐκκλησίας πρῶτος τὸν θρόνον ἐνεπιστεύθη, καὶ Βασίλειος ὁ τῆς Καισαρέων ἀρχιεπίσκοπος, οὗ τὸ κλέος κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην διέδραμεν, ἐγγράφως τὴν μυστικὴν ἡμῖν ἱερουργίαν παραδεδωκότες, οὕτω τελειοῦν ἐν τῇ θείᾳ λειτουργίᾳ ἐξ ὕδατός τε καὶ οἴνου τὸ ἱερὸν ποτήριον ἐκδεδώκασι. Καὶ οἱ ἐν Καρθαγένῃ συναχθέντες ὅσιοι Πατέρες, οὕτω ῥητῶς ἐπεμνήσθησαν, ἵνα ἐν τοῖς ἁγίοις μηδὲν πλέον τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου προσενεχθείη, ὡς καὶ αὐτὸς ὁ Κύριος παραδέδωκε, τοὐτέστιν ἄρτου καὶ οἴνου ὕδατι μεμιγμένου. Εἴ τις οὖν ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, μὴ κατὰ τὴν παραδοθεῖσαν ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων τάξιν ποιεῖ, καὶ ὕδωρ οἴνῳ μιγνύς, οὕτω τὴν ἄχραντον προσάγει θυσίαν, καθαιρείσθω, ὡς ἀτελῶς τὸ μυστήριον ἐξαγγέλλων, καὶ καινίζων τὰ παραδεδομένα.
Паралелни места
Ап.3Трул.81Карф.37