Kanoni 1
Mbi pohimin e paprekshmërisë së besimit dhe anatemimin e herezive.
Urdhri më i mirë që një fillestar të fillojë çdo fjalë dhe vepër është të fillojë me Zotin dhe të përfundojë me Zotin, sipas thënies së Teologut. Prandaj, edhe tani, kur devotshmëria tashmë predikohet qartë nga ne dhe Kisha, në themelin e së cilës (ἐνᾗ) është Krishti, po shumëzohet e përparon vazhdimisht, saqë ngrihet mbi kedrat e Libanit, ne, duke hedhur themelet e fjalëve të shenjta, me hirin e Zotit përcaktojmë se risitë dhe ndryshimet e transmetuara nga besimi i fjalës nuk na shqetësojnë neve. Apostujt e zgjedhur të Zotit, si dhe 318 baballarët e shenjtë dhe të bekuar që u mblodhën në Nikea nën Konstandinin, perandorin tonë, kundër Ariusit të lig dhe heteroteizmit pagan ose, në mënyrë rigoroze, politeizmit që ai e ngriti në një dogmë.
Ata, me unanimitetin e besimit, hapën dhe sqaruan për ne natyrën konsubstanciale të natyrës hyjnore në 3 Hipostazat, nuk lejuan që ajo të mbetej e fshehur nën një qefin injorance, por haptas u mësuan besimtarëve të adhuronin Atin dhe Birin dhe Shpirtin e Shenjtë me një adhurim të vetëm, dhe ata përmbysën gënjeshtra dhe shkatërruan të pavërtetën e dijes. ndërtimet e fëmijëve kundër Ortodoksisë të ndërtuara nga heretikët nga rëra e grimcuar dhe e përmbysur. Në të njëjtën mënyrë, ne pohojmë besimin e predikuar nga 150 etërit e shenjtë që u mblodhën në këtë qytet mbretërues nën Teodosin e madh, perandorin tonë, pranojmë vullnetarisht thëniet teologjike dhe hedhim poshtë të ligun Macedonius, së bashku me ish-armiqtë e së vërtetës, pasi ai me guxim guxoi ta konsideronte Zotin një copë-copë, të cilën e ndante dhe e bënte të papjekur. ai ishte i papërsosur do të ishte misteri i shpresës sonë.
Së bashku me të, të poshtër dhe të tërbuar kundër së vërtetës, ne dënuam Apolinarisin, i cili njihte sekretet e së keqes, i cili shpërtheu me ligësi se Zoti mori një trup pa shpirt dhe mendje - duke sugjeruar kështu se shpëtimi ynë është i papërsosur. Ne gjithashtu konfirmojmë, si fuqi e pathyeshme e devotshmërisë, mësimin e paraqitur nga etërit zotdhënës, të cilët më parë ishin mbledhur në qytetin e Efesit nën Teodosius, birin e Arkadius, perandorit tonë, ne predikojmë të Vetmin Krisht, Birin e Hyjit të mishëruar, dhe njohim të papërlyerin e përhershëm dhe pa kuptimin e Virgjëreshës së vërtetë. Zoti dhe ndarja absurde nestoriane, ndërsa Ne hedhim poshtë atë që është shumë larg fatit të Perëndisë, sepse mëson se Krishti i Vetmi është një njeri i veçantë dhe një Zot i veçantë dhe rinovon ligësinë judaike. Për më tepër, ne Ortodoksia afirmojmë besimin e përshkruar nga 630 etërit e zgjedhur nga Zoti në metropolin kalqedonas nën Markianin, kur ai ishte perandori ynë.
Ky besim shpalli me zë të lartë deri në skajet e tokës të Vetmin Krisht, Birin e Perëndisë, i përbërë nga dy natyra dhe i lavdëruar në të njëjtat dy natyra, dhe Eutiku paragjykues, i cili deklaroi se sakramenti i madh i ekonomisë u krye në një mënyrë fantazmë, u hodh nga gardhi i shenjtë i Kishës dhe Distori, si diçka me të dhe Dislegurussco. njëri prej të cilëve ishte mbrojtësi dhe kampioni i ndarjes, dhe tjetri - konfuzioni, dhe i cili, nga anët e kundërta të ligësisë, u zhyt në një humnerë shkatërrimi dhe ateizmi.
Ne e kuptojmë gjithashtu se thëniet e devotshme të 165 etërve të Zotit që u mblodhën në këtë qytet mbretërues nën Justinianin, perandorin tonë të kujtesës së devotshme, u folën nga Shpirti dhe ne u mësojmë të njëjtën gjë pasardhësve tanë. Etërit e emëruar kolektivisht anatemuan dhe hodhën poshtë Teodorin e Mopsuestias, mësuesin nestorian, Origjeni me Didymusin dhe Evagriun, i cili rifilloi fabulat pagane, në çmendurinë dhe ëndrrat e tyre, që përfytyroi për ne tranzicione dhe transformime të trupave dhe shpirtrave të caktuar dhe tërboi ligësisht kundër shtimit, ringjalljes së të vdekurve, ringjalljes së babait të tyre, ringjalljes së të vdekurve, ringjalljes së tyre. Theodoreti kundër besimit të drejtë dhe 12 kapitujve të Qirilit të Bekuar dhe të ashtuquajturit mesazhi i Shelgut.
Ne përsëri marrim përsipër të ruajmë të paprekshme besimin e Koncilit të Shenjtë të 4-të, të mbledhur së fundmi në këtë qytet mbretërues nën kujtimin hyjnor të perandorit tonë Kostandin. Ky besim fitoi forcë edhe më të madhe për faktin se perandori i devotshëm miratoi dekretet e pajtimit me vulat e tij për hir të paprekshmërisë së tyre në të gjithë shekujt. Ky besim shpjegoi me dashuri se ne duhet
Ata, me unanimitetin e besimit, hapën dhe sqaruan për ne natyrën konsubstanciale të natyrës hyjnore në 3 Hipostazat, nuk lejuan që ajo të mbetej e fshehur nën një qefin injorance, por haptas u mësuan besimtarëve të adhuronin Atin dhe Birin dhe Shpirtin e Shenjtë me një adhurim të vetëm, dhe ata përmbysën gënjeshtra dhe shkatërruan të pavërtetën e dijes. ndërtimet e fëmijëve kundër Ortodoksisë të ndërtuara nga heretikët nga rëra e grimcuar dhe e përmbysur. Në të njëjtën mënyrë, ne pohojmë besimin e predikuar nga 150 etërit e shenjtë që u mblodhën në këtë qytet mbretërues nën Teodosin e madh, perandorin tonë, pranojmë vullnetarisht thëniet teologjike dhe hedhim poshtë të ligun Macedonius, së bashku me ish-armiqtë e së vërtetës, pasi ai me guxim guxoi ta konsideronte Zotin një copë-copë, të cilën e ndante dhe e bënte të papjekur. ai ishte i papërsosur do të ishte misteri i shpresës sonë.
Së bashku me të, të poshtër dhe të tërbuar kundër së vërtetës, ne dënuam Apolinarisin, i cili njihte sekretet e së keqes, i cili shpërtheu me ligësi se Zoti mori një trup pa shpirt dhe mendje - duke sugjeruar kështu se shpëtimi ynë është i papërsosur. Ne gjithashtu konfirmojmë, si fuqi e pathyeshme e devotshmërisë, mësimin e paraqitur nga etërit zotdhënës, të cilët më parë ishin mbledhur në qytetin e Efesit nën Teodosius, birin e Arkadius, perandorit tonë, ne predikojmë të Vetmin Krisht, Birin e Hyjit të mishëruar, dhe njohim të papërlyerin e përhershëm dhe pa kuptimin e Virgjëreshës së vërtetë. Zoti dhe ndarja absurde nestoriane, ndërsa Ne hedhim poshtë atë që është shumë larg fatit të Perëndisë, sepse mëson se Krishti i Vetmi është një njeri i veçantë dhe një Zot i veçantë dhe rinovon ligësinë judaike. Për më tepër, ne Ortodoksia afirmojmë besimin e përshkruar nga 630 etërit e zgjedhur nga Zoti në metropolin kalqedonas nën Markianin, kur ai ishte perandori ynë.
Ky besim shpalli me zë të lartë deri në skajet e tokës të Vetmin Krisht, Birin e Perëndisë, i përbërë nga dy natyra dhe i lavdëruar në të njëjtat dy natyra, dhe Eutiku paragjykues, i cili deklaroi se sakramenti i madh i ekonomisë u krye në një mënyrë fantazmë, u hodh nga gardhi i shenjtë i Kishës dhe Distori, si diçka me të dhe Dislegurussco. njëri prej të cilëve ishte mbrojtësi dhe kampioni i ndarjes, dhe tjetri - konfuzioni, dhe i cili, nga anët e kundërta të ligësisë, u zhyt në një humnerë shkatërrimi dhe ateizmi.
Ne e kuptojmë gjithashtu se thëniet e devotshme të 165 etërve të Zotit që u mblodhën në këtë qytet mbretërues nën Justinianin, perandorin tonë të kujtesës së devotshme, u folën nga Shpirti dhe ne u mësojmë të njëjtën gjë pasardhësve tanë. Etërit e emëruar kolektivisht anatemuan dhe hodhën poshtë Teodorin e Mopsuestias, mësuesin nestorian, Origjeni me Didymusin dhe Evagriun, i cili rifilloi fabulat pagane, në çmendurinë dhe ëndrrat e tyre, që përfytyroi për ne tranzicione dhe transformime të trupave dhe shpirtrave të caktuar dhe tërboi ligësisht kundër shtimit, ringjalljes së të vdekurve, ringjalljes së babait të tyre, ringjalljes së të vdekurve, ringjalljes së tyre. Theodoreti kundër besimit të drejtë dhe 12 kapitujve të Qirilit të Bekuar dhe të ashtuquajturit mesazhi i Shelgut.
Ne përsëri marrim përsipër të ruajmë të paprekshme besimin e Koncilit të Shenjtë të 4-të, të mbledhur së fundmi në këtë qytet mbretërues nën kujtimin hyjnor të perandorit tonë Kostandin. Ky besim fitoi forcë edhe më të madhe për faktin se perandori i devotshëm miratoi dekretet e pajtimit me vulat e tij për hir të paprekshmërisë së tyre në të gjithë shekujt. Ky besim shpjegoi me dashuri se ne duhet
Origjinali greqisht
Τάξις ἀρίστη, παντὸς ἀρχομένου καὶ λόγου καὶ πράγματος, ἐκ Θεοῦ τε ἄρχεσθαι, καὶ εἰς Θεόν ἀναπαύεσθαι, κατὰ τὴν θεολόγον φωνήν. Ὅθεν, καὶ τῆς εὐσεβείας ὑφ᾿ ἡμῶν ἤδη διαπρυσίως κηρυττομένης, καὶ τῆς ἐκκλησίας, ἐφ᾿ ᾗ Χριστὸς τεθεμελίωται, διηνεκῶς αὐξανούσης καὶ προκοπτούσης, ὡς τῶν τοῦ Λιβάνου κέδρων ταύτην ὑπερεκτείνεσθαι· καὶ νῦν ἀρχὴν τῶν ἱερῶν ποιούμενοι λόγων χάριτι θείᾳ, ὁρίζομεν, ἀκαινοτόμητόν τε καὶ ἀπαράτρωτον φυλάττειν τὴν παραδοθεῖσαν ἡμῖν πίστιν ὑπό τε τῶν αὐτοπτῶν καὶ ὑπηρετῶν τοῦ Λόγου, τῶν θεοκρίτων Ἀποστόλων· ἔτι δὲ καὶ τῶν τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, κατ᾿ Ἀρείου τοῦ δυσσεβοῦς, καὶ τῆς παρ᾿ αὐτοῦ δογματισθείσης ἐθνικῆς ἐτεροθεΐας, ἢ πολυθεΐας, εἰπεῖν οἰκειότερον· οἳ τῇ ὁμογνωμοσύνῃ τῆς πίστεως τὸ ὁμοούσιον ἡμῖν ἐπὶ τῶν τριῶν τῆς θεαρχικῆς φύσεως ὑποστάσεων ἀπεκάλυψάν τε καὶ διετράνωσαν, μὴ ἐπικεκρύφθαι τῷ μοδίῳ τῆς ἀγνωσίας τοῦτο παραχωρήσαντες, ἀλλὰ τὸν Πατέρα, καὶ τὸν Υἱόν, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα προσκυνεῖν μιᾷ προσκυνήσει τοὺς πιστοὺς ἀναφανδὸν ἐκδιδάξαντες· καὶ τήν τε τῶν ἀνίσων βαθμῶν τῆς Θεότητος δόξαν καθελόντες καὶ διασπάσαντες, τά τε, ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν συστάντα ἐκ ψάμμου κατὰ τῆς ὀρθοδοξίας μειρακιώδη ἀθύρματα καταβαλόντες καὶ ἀνατρέψαντες· ὡσαύτως δὲ καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου, τοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, ὑπὸ τῶν ἐν ταύτῃ τῇ βασιλίδι πόλει συναχθέντων ἑκατὸν πεντήκοντα ἁγίων Πατέρων κηρυχθεῖσαν πίστιν κρατύνομεν, τὰς θεολόγους φωνὰς ἀσπαζόμενοι, καὶ τὸν βέβηλον Μακεδόνιον τοῖς προτέροις ἐχθροῖς τῆς ἀληθείας συνεξελαύνοντες, ὡς δοῦλον αὐθαδῶς τὸ δεσπόζον δοξᾶσαι τολμήσαντα, καὶ σχίσαι τὴν ἄτμητον μονάδα λῃστρικῶς προελόμενον, ὡς ἂν μὴ ἐντελὲς ἡμῖν τὸ τῆς ἐλπίδος εἴη μυστήριον· τῷ βδελυρῷ τούτῳ καὶ κατὰ τῆς ἀληθείας ληττήσαντι, καὶ Ἀπολλινάριον, τὸν τῆς κακίας μύστην, συγκατακρίναντες, ὃς ἄνουν καὶ ἄψυχον τὸν Κύριον ἀνειληφέναι σῶμα δυσσεβῶς ἐξηρεύξατο, ἐντεῦθεν καὶ οὗτος ἀτελῆ τὴν σωτηρίαν ἡμῖν γενέσθαι συλλογιζόμενος. Ἀλλὰ μὴν καὶ τὰ παρὰ τῶν ἐν τῇ Ἐφεσίων πόλει τὸ πρότερον συναχθέντων ἐπὶ Θεοδοσίου, τοῦ υἱοῦ Ἀρκαδίου, γενομένου ἡμῶν βασιλέως, διακοσίων Θεοφόρων Πατέρων ἐκτεθέντα διδάγματα, ὡς κράτος ἀῤῥαγὲς τῆς εὐσεβείας, ἐπισφραγίζομεν, ἕνα Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ σαρκωθέντα κηρύττοντες, καὶ τὴν αὐτὸν ἀσπόρως τεκοῦσαν ἄχραντον ἀειπάρθενον, κυρίως καὶ κατὰ ἀλήθειαν Θεοτόκον δοξάζοντες· καὶ τὴν ληρώδη τοῦ Νεστορίου διαίρεσιν, ὡς ἀπῳκισμένην θείας μοίρας ἀποδιώκοντες, ἄνθρωπον ἰδικῶς, καὶ Θεόν ἰδικῶς, τὸν ἕνα Χριστὸν δογματίζοντος, καὶ τὴν ἰουδαϊκὴν ἀνανεοῦντος δυσσέβειαν. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὴν ἐν Χαλκηδονέων μητροπόλει ἐπὶ Μαρκιανοῦ, καὶ αὐτοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα θεοκρίτων Πατέρων στηλογραφηθεῖσαν πίστιν ὀρθοδόξως ἐπικυροῦμεν· ἥτις τὸν ἕνα Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἐκ δύο συντεθέντα τῶν φύσεων, καὶ ἐν δύο ταῖς αὐταῖς δοξαζόμενον φύσεσι, μεγαλοφώνως τοῖς πέρασι παραδέδωκε, καὶ Εὐτυχέα τὸν ματαιόφρονα, τὸν δοκήσει τὸ μέγα τῆς οἰκονομίας μυστήριον τελεσθῆναι ἀποφηνάμενον, ὡς ἀποτρόπαιόν τι καὶ μίασμα τῶν ἱερῶν τῆς ἐκκλησίας περιβόλων ἐξήλασε· σὺν αὐτῷ δὲ καὶ Νεστόριον, καὶ Διόσκορον, τὸν μέν, τῆς διαιρέσεως, τὸν δέ, τῆς συγχύσεως ὑπερασπιστήν τε καὶ πρόμαχον, τοὺς ἐκ διαμέτρου τῆς ἀσεβείας πρὸς ἓν ἐκπεπτωκότας ἀπωλείας καὶ ἀθεότητος βάραθρον. Ἀλλά γε καὶ τὰς εὐσεβεῖς φωνὰς τῶν ἑκατὸν ἑξήκοντα πέντε Θεοφόρων Πατέρων, τῶν κατὰ ταύτην τὴν βασιλίδα συναγηγερμένων πόλιν, ἐπὶ Ἰουστιανιανοῦ, τοῦ τῆς εὐσεβοῦς λήξεως γενομένου ἡμῶν βασιλέως, ὡς ὑπὸ τοῦ Πνεύματος ἐξενεχθείσας γινώσκομεν, καὶ τοὺς μεθ᾿ ἡμᾶς ἐκδιδάσκομεν. Οἳ Θεόδωρον τὸν Μοψουεστίας, τὸν Νεστορίου διδάσκαλον, Ὠριγένην τε, καὶ Δίδυμον, καὶ Εὐάγριον, τοὺς τὰς ἑλληνικὰς ἀναπλασαμένους μυθοποιΐας, καὶ σωμάτων τινῶν, καὶ ψυχῶν ἡμῖν περιόδους, καὶ ἀλλοιώσεις ἀναπεμπάσαντας ταῖς τοῦ νοῦ παραφοραῖς τε, καὶ ὀνειρώξεσι, καὶ εἰς τὴν τῶν νεκρῶν δυσσεβῶς ἐμπαροινήσαντας ἀναβίωσιν· τὰ τε γραφέντα παρὰ Θεοδωρήτου κατὰ τῆς ὀρθῆς πίστεως, καὶ τῶν δώδεκα κεφαλαίων τοῦ μακαρίου Κυρίλλου, καὶ τὴν λεγομένην Ἴβα ἐπιστολήν, συνοδικῶς ἀνεθεμάτισάν τε καὶ ἐβδελύξαντο. Καὶ τὴν ὑπὸ τῆς ἔναγχος συναθροισθείσης κατὰ ταύτην τὴν βασιλίδα πόλιν, ἐπὶ τοῦ ἐν θείᾳ τῇ λήξει γενομένου ἡμῶν βασιλέως Κωνσταντίνου, ἕκτης ἁγίας συνόδου πίστιν, ἣ μειζόνως τὸ κῦρος ἐδέξατο, δι᾿ ὧν ὁ εὐσεβὴς βασιλεύς σφραγίσι τοὺς ταύτης τόμους κατησφαλίσατο, πρὸς τὴν ἐν τῷ παντὶ αἰῶνι ἀσφάλειαν, καὶ αὖθις ὁμολογοῦμεν φυλάττειν ἀπαρεγχείρητον· ἣ δύο φυσικάς θελήσεις, ἤτοι θελήματα, καὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας ἐπὶ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ ἑνὸς Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, δοξάζειν ἡμᾶς θεοφιλῶς διεσάφησε· τοὺς τὸ εὐθὲς τῆς ἀληθείας δόγμα παραχαράξαντας, καὶ ἓν θέλημα, καὶ μίαν ἐνέργειαν ἐπὶ τοῦ ἑνὸς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοὺς λαοὺς ἐκδιδάξαντας, τῇ τῆς εὐσεβείας ψήφῳ καταδικάσασα· φαμέν, Θεόδωρον τὸν τῆς Φαράν, Κῦρον τὸν Ἀλεξανδρείας, Ὁνώριον τὸν Ῥώμης, Σέργιον, Πύρρον, Παῦλον, Πέτρον, τοὺς ἐν ταύτῃ τῇ θεοφυλάκτῳ προεδρεύσαντας πόλει, Μακάριον, τὸν γενόμενον τῆς Ἀντιοχέων ἐπίσκοπον, Στέφανον τὸν αὐτοῦ μαθητήν, καὶ τὸν ἄφρονα Πολυχρόνιον· ἐντεῦθεν ἀνέπαφον τηροῦσα τὸ κοινὸν σῶμα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Καὶ συνελόντα φάναι, πάντων τῶν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ διαπρεψάντων ἀνδρῶν, οἳ γεγόνασι φωστῆρες ἐν κόσμῳ, λόγον ζωῆς ἐπέχοντες, τὴν πίστιν κρατεῖν βεβαίαν, καὶ μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος ἀσάλευτον διαμένειν θεσπίζομεν, καὶ τὰ αὐτῶν θεοπαράδοτα συγγράμματά τε καὶ δόγματα, πάντας ἀποβαλλόμενοί τε, καὶ ἀναθεματίζοντες, οὓς ἀπέβαλον, καὶ ἀνεθεμάτισαν, ὡς τῆς ἀληθείας ἐχθρούς, καὶ κατὰ Θεοῦ φρυαξαμένους κενά, καὶ ἀδικίαν εἰς ὕψος ἐκμελετήσαντας. Εἰ δέ τις τῶν ἁπάντων μὴ τὰ προειρημένα τῆς εὐσεβείας δόγματα κρατοῖ καὶ ἀσπάζοιτο, καὶ οὕτω δοξάζοι τε, καὶ κηρύττοι, ἀλλ᾿ ἐξ ἐναντίας ἰέναι τούτων ἐπιχειροῖ, ἔστω ἀνάθεμα, κατὰ τὸν ἤδη ἐκτεθέντα ὅρον ὑπὸ τῶν προδηλωθέντων ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, καὶ τοῦ χριστιανικοῦ καταλόγου, ὡς ἀλλότριος, ἐξωθείσθω καὶ ἐκπιπτέτω. Ἡμεῖς γὰρ οὔτε προστιθέναι τι, οὔτε μὴν ἀφαιρεῖν, κατὰ τα προορισθέντα, παντελῶς διεγνώκαμεν, ἢ καθ᾿ ὁντιναοῦν δεδυνήμεθα λόγον.
Vendet paralele
IIВс.1IIIВс.7Карф.1