Правило 1
За потврдување на неповредливоста на верата и анатемизирање на ереси.
Најдобар ред за почетник да го започне секој збор и дело е да започне со Бога и да заврши со Бога, според изреката на Богослов. Затоа, дури и сега, кога побожноста веќе е јасно проповедана од нас, а Црквата, во чија основа (ἐνᾗ) е Христос, постојано се множи и напредува, така што се издигнува над кедрите на Либан, ние, поставувајќи ги темелите на светите зборови, по Божја благодат утврдуваме дека иновациите и промените што се пренесуваат со верата на Словото не се однесуваат на нас. Божјите избрани апостоли, како и 318 свети и блажени отци кои се собраа во Никеја под Константин, нашиот цар, против злобниот Ариј и паганскиот хетеротеизам или, строго кажано, многубоштвото што тој го издигна во догма.
Тие, со едногласност на верата, ни ја отворија и ни ја разјаснија едносуштинската природа на Божествената природа во 3-те Ипостаси, не дозволија таа да остане скриена под плаштот на незнаење, туку отворено ги учеа верниците да се поклонуваат на Отецот и Синот и Светиот Дух со едно обожување, а тие ја уништеа фалсификат и ја уништија лагата и ја уништија детски градби против православието изградени од еретиците од смачкан и соборен песок. На ист начин, ја потврдуваме верата што ја проповедаа 150-те свети отци кои се собраа во овој владетелски град под големиот Теодосиј, нашиот цар, доброволно ги прифаќаме теолошките изреки и го отфрламе злобниот Македониј, заедно со поранешните непријатели на вистината, бидејќи тој смело се осмели да го смета Господа за отсечено и отсечено и отсечено парче на Господа тој беше несовршен ќе биде мистеријата на нашата надеж.
Заедно со него, гнасни и бесни против вистината, го осудивме Аполинарис, кој ги знаеше тајните на злото, кој злобно исфрли дека Господ зел тело без душа и ум - со тоа сугерирајќи дека нашето спасение е несовршено. Ние, исто така, го потврдуваме, како неуништлива сила на побожноста, учењето изнесено од богоносните отци, кои претходно се собраа во градот Ефес под Теодосиј, синот на Аркадиј, нашиот цар, го проповедаме Единиот Христос, Божјиот Син воплотен, и ја препознаваме безгрешната Мојсеева која се родила во Богородица без вистинска смисла. Бог и апсурдната несторијанска поделба бидејќи го отфрламе она што е далеку од Божјата судбина, бидејќи учи дека Единиот Христос е посебен човек и посебен Бог и ја обновува еврејската злоба. Згора на тоа, ние Православието ја потврдуваме верата што ја истакнале 630 од Бога избраните отци во Халкидонската метропола под водство на Маркијан, кога тој бил наш цар.
Оваа вера гласно го објави до краевите на земјата Единиот Христос, Синот Божји, составен од две природи и прославен во истите две природи, а суеверниот Евтихиј, кој изјави дека големата тајна на економијата е извршена на сенишен начин, исфрли од светата ограда на Црквата и со Него и со Ditorius, како нешто, од кои едниот беше бранител и шампион на поделбата, а другиот - збунетост, и кој од спротивните страни на злобата се втурна во една бездна на уништувањето и атеизмот.
Ние, исто така, признаваме дека побожните изреки на 165-те богоносни отци кои се собраа во овој владетелски град под Јустинијан, нашиот цар со благочестиво сеќавање, беа изговорени од Духот, а ние ги учиме и нашите потомци на истото. Именуваните отци колективно го анатемисуваа и го отфрлија Теодор од Мопсуестија, несторискиот учител, Ориген со Дидим и Евагриј, кој продолжи со паганските басни, во нивното лудило и соништа, кои за нас замислуваа транзиции и преобразби на одредени тела и души и злобно беснее против пишувањето, воскресението на таткото, воскресението, воскреснувањето на мртвите, Теодорит против вистинската вера и 12-те поглавја на блажениот Кирил и таканаречената порака на Врба.
Повторно се обврзуваме да ја зачуваме неповредлива верата на Светиот 4. Собор, неодамна собран во овој владетелски град под божественото сеќавање на нашиот цар Константин. Оваа вера се здобила со уште поголема сила поради фактот што благочестивиот цар ги одобрувал соборните декрети со своите печати заради нивната неповредливост во сите векови. Оваа вера со љубов објасни дека треба
Тие, со едногласност на верата, ни ја отворија и ни ја разјаснија едносуштинската природа на Божествената природа во 3-те Ипостаси, не дозволија таа да остане скриена под плаштот на незнаење, туку отворено ги учеа верниците да се поклонуваат на Отецот и Синот и Светиот Дух со едно обожување, а тие ја уништеа фалсификат и ја уништија лагата и ја уништија детски градби против православието изградени од еретиците од смачкан и соборен песок. На ист начин, ја потврдуваме верата што ја проповедаа 150-те свети отци кои се собраа во овој владетелски град под големиот Теодосиј, нашиот цар, доброволно ги прифаќаме теолошките изреки и го отфрламе злобниот Македониј, заедно со поранешните непријатели на вистината, бидејќи тој смело се осмели да го смета Господа за отсечено и отсечено и отсечено парче на Господа тој беше несовршен ќе биде мистеријата на нашата надеж.
Заедно со него, гнасни и бесни против вистината, го осудивме Аполинарис, кој ги знаеше тајните на злото, кој злобно исфрли дека Господ зел тело без душа и ум - со тоа сугерирајќи дека нашето спасение е несовршено. Ние, исто така, го потврдуваме, како неуништлива сила на побожноста, учењето изнесено од богоносните отци, кои претходно се собраа во градот Ефес под Теодосиј, синот на Аркадиј, нашиот цар, го проповедаме Единиот Христос, Божјиот Син воплотен, и ја препознаваме безгрешната Мојсеева која се родила во Богородица без вистинска смисла. Бог и апсурдната несторијанска поделба бидејќи го отфрламе она што е далеку од Божјата судбина, бидејќи учи дека Единиот Христос е посебен човек и посебен Бог и ја обновува еврејската злоба. Згора на тоа, ние Православието ја потврдуваме верата што ја истакнале 630 од Бога избраните отци во Халкидонската метропола под водство на Маркијан, кога тој бил наш цар.
Оваа вера гласно го објави до краевите на земјата Единиот Христос, Синот Божји, составен од две природи и прославен во истите две природи, а суеверниот Евтихиј, кој изјави дека големата тајна на економијата е извршена на сенишен начин, исфрли од светата ограда на Црквата и со Него и со Ditorius, како нешто, од кои едниот беше бранител и шампион на поделбата, а другиот - збунетост, и кој од спротивните страни на злобата се втурна во една бездна на уништувањето и атеизмот.
Ние, исто така, признаваме дека побожните изреки на 165-те богоносни отци кои се собраа во овој владетелски град под Јустинијан, нашиот цар со благочестиво сеќавање, беа изговорени од Духот, а ние ги учиме и нашите потомци на истото. Именуваните отци колективно го анатемисуваа и го отфрлија Теодор од Мопсуестија, несторискиот учител, Ориген со Дидим и Евагриј, кој продолжи со паганските басни, во нивното лудило и соништа, кои за нас замислуваа транзиции и преобразби на одредени тела и души и злобно беснее против пишувањето, воскресението на таткото, воскресението, воскреснувањето на мртвите, Теодорит против вистинската вера и 12-те поглавја на блажениот Кирил и таканаречената порака на Врба.
Повторно се обврзуваме да ја зачуваме неповредлива верата на Светиот 4. Собор, неодамна собран во овој владетелски град под божественото сеќавање на нашиот цар Константин. Оваа вера се здобила со уште поголема сила поради фактот што благочестивиот цар ги одобрувал соборните декрети со своите печати заради нивната неповредливост во сите векови. Оваа вера со љубов објасни дека треба
Грчки изворник
Τάξις ἀρίστη, παντὸς ἀρχομένου καὶ λόγου καὶ πράγματος, ἐκ Θεοῦ τε ἄρχεσθαι, καὶ εἰς Θεόν ἀναπαύεσθαι, κατὰ τὴν θεολόγον φωνήν. Ὅθεν, καὶ τῆς εὐσεβείας ὑφ᾿ ἡμῶν ἤδη διαπρυσίως κηρυττομένης, καὶ τῆς ἐκκλησίας, ἐφ᾿ ᾗ Χριστὸς τεθεμελίωται, διηνεκῶς αὐξανούσης καὶ προκοπτούσης, ὡς τῶν τοῦ Λιβάνου κέδρων ταύτην ὑπερεκτείνεσθαι· καὶ νῦν ἀρχὴν τῶν ἱερῶν ποιούμενοι λόγων χάριτι θείᾳ, ὁρίζομεν, ἀκαινοτόμητόν τε καὶ ἀπαράτρωτον φυλάττειν τὴν παραδοθεῖσαν ἡμῖν πίστιν ὑπό τε τῶν αὐτοπτῶν καὶ ὑπηρετῶν τοῦ Λόγου, τῶν θεοκρίτων Ἀποστόλων· ἔτι δὲ καὶ τῶν τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, κατ᾿ Ἀρείου τοῦ δυσσεβοῦς, καὶ τῆς παρ᾿ αὐτοῦ δογματισθείσης ἐθνικῆς ἐτεροθεΐας, ἢ πολυθεΐας, εἰπεῖν οἰκειότερον· οἳ τῇ ὁμογνωμοσύνῃ τῆς πίστεως τὸ ὁμοούσιον ἡμῖν ἐπὶ τῶν τριῶν τῆς θεαρχικῆς φύσεως ὑποστάσεων ἀπεκάλυψάν τε καὶ διετράνωσαν, μὴ ἐπικεκρύφθαι τῷ μοδίῳ τῆς ἀγνωσίας τοῦτο παραχωρήσαντες, ἀλλὰ τὸν Πατέρα, καὶ τὸν Υἱόν, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα προσκυνεῖν μιᾷ προσκυνήσει τοὺς πιστοὺς ἀναφανδὸν ἐκδιδάξαντες· καὶ τήν τε τῶν ἀνίσων βαθμῶν τῆς Θεότητος δόξαν καθελόντες καὶ διασπάσαντες, τά τε, ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν συστάντα ἐκ ψάμμου κατὰ τῆς ὀρθοδοξίας μειρακιώδη ἀθύρματα καταβαλόντες καὶ ἀνατρέψαντες· ὡσαύτως δὲ καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου, τοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, ὑπὸ τῶν ἐν ταύτῃ τῇ βασιλίδι πόλει συναχθέντων ἑκατὸν πεντήκοντα ἁγίων Πατέρων κηρυχθεῖσαν πίστιν κρατύνομεν, τὰς θεολόγους φωνὰς ἀσπαζόμενοι, καὶ τὸν βέβηλον Μακεδόνιον τοῖς προτέροις ἐχθροῖς τῆς ἀληθείας συνεξελαύνοντες, ὡς δοῦλον αὐθαδῶς τὸ δεσπόζον δοξᾶσαι τολμήσαντα, καὶ σχίσαι τὴν ἄτμητον μονάδα λῃστρικῶς προελόμενον, ὡς ἂν μὴ ἐντελὲς ἡμῖν τὸ τῆς ἐλπίδος εἴη μυστήριον· τῷ βδελυρῷ τούτῳ καὶ κατὰ τῆς ἀληθείας ληττήσαντι, καὶ Ἀπολλινάριον, τὸν τῆς κακίας μύστην, συγκατακρίναντες, ὃς ἄνουν καὶ ἄψυχον τὸν Κύριον ἀνειληφέναι σῶμα δυσσεβῶς ἐξηρεύξατο, ἐντεῦθεν καὶ οὗτος ἀτελῆ τὴν σωτηρίαν ἡμῖν γενέσθαι συλλογιζόμενος. Ἀλλὰ μὴν καὶ τὰ παρὰ τῶν ἐν τῇ Ἐφεσίων πόλει τὸ πρότερον συναχθέντων ἐπὶ Θεοδοσίου, τοῦ υἱοῦ Ἀρκαδίου, γενομένου ἡμῶν βασιλέως, διακοσίων Θεοφόρων Πατέρων ἐκτεθέντα διδάγματα, ὡς κράτος ἀῤῥαγὲς τῆς εὐσεβείας, ἐπισφραγίζομεν, ἕνα Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ σαρκωθέντα κηρύττοντες, καὶ τὴν αὐτὸν ἀσπόρως τεκοῦσαν ἄχραντον ἀειπάρθενον, κυρίως καὶ κατὰ ἀλήθειαν Θεοτόκον δοξάζοντες· καὶ τὴν ληρώδη τοῦ Νεστορίου διαίρεσιν, ὡς ἀπῳκισμένην θείας μοίρας ἀποδιώκοντες, ἄνθρωπον ἰδικῶς, καὶ Θεόν ἰδικῶς, τὸν ἕνα Χριστὸν δογματίζοντος, καὶ τὴν ἰουδαϊκὴν ἀνανεοῦντος δυσσέβειαν. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὴν ἐν Χαλκηδονέων μητροπόλει ἐπὶ Μαρκιανοῦ, καὶ αὐτοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα θεοκρίτων Πατέρων στηλογραφηθεῖσαν πίστιν ὀρθοδόξως ἐπικυροῦμεν· ἥτις τὸν ἕνα Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἐκ δύο συντεθέντα τῶν φύσεων, καὶ ἐν δύο ταῖς αὐταῖς δοξαζόμενον φύσεσι, μεγαλοφώνως τοῖς πέρασι παραδέδωκε, καὶ Εὐτυχέα τὸν ματαιόφρονα, τὸν δοκήσει τὸ μέγα τῆς οἰκονομίας μυστήριον τελεσθῆναι ἀποφηνάμενον, ὡς ἀποτρόπαιόν τι καὶ μίασμα τῶν ἱερῶν τῆς ἐκκλησίας περιβόλων ἐξήλασε· σὺν αὐτῷ δὲ καὶ Νεστόριον, καὶ Διόσκορον, τὸν μέν, τῆς διαιρέσεως, τὸν δέ, τῆς συγχύσεως ὑπερασπιστήν τε καὶ πρόμαχον, τοὺς ἐκ διαμέτρου τῆς ἀσεβείας πρὸς ἓν ἐκπεπτωκότας ἀπωλείας καὶ ἀθεότητος βάραθρον. Ἀλλά γε καὶ τὰς εὐσεβεῖς φωνὰς τῶν ἑκατὸν ἑξήκοντα πέντε Θεοφόρων Πατέρων, τῶν κατὰ ταύτην τὴν βασιλίδα συναγηγερμένων πόλιν, ἐπὶ Ἰουστιανιανοῦ, τοῦ τῆς εὐσεβοῦς λήξεως γενομένου ἡμῶν βασιλέως, ὡς ὑπὸ τοῦ Πνεύματος ἐξενεχθείσας γινώσκομεν, καὶ τοὺς μεθ᾿ ἡμᾶς ἐκδιδάσκομεν. Οἳ Θεόδωρον τὸν Μοψουεστίας, τὸν Νεστορίου διδάσκαλον, Ὠριγένην τε, καὶ Δίδυμον, καὶ Εὐάγριον, τοὺς τὰς ἑλληνικὰς ἀναπλασαμένους μυθοποιΐας, καὶ σωμάτων τινῶν, καὶ ψυχῶν ἡμῖν περιόδους, καὶ ἀλλοιώσεις ἀναπεμπάσαντας ταῖς τοῦ νοῦ παραφοραῖς τε, καὶ ὀνειρώξεσι, καὶ εἰς τὴν τῶν νεκρῶν δυσσεβῶς ἐμπαροινήσαντας ἀναβίωσιν· τὰ τε γραφέντα παρὰ Θεοδωρήτου κατὰ τῆς ὀρθῆς πίστεως, καὶ τῶν δώδεκα κεφαλαίων τοῦ μακαρίου Κυρίλλου, καὶ τὴν λεγομένην Ἴβα ἐπιστολήν, συνοδικῶς ἀνεθεμάτισάν τε καὶ ἐβδελύξαντο. Καὶ τὴν ὑπὸ τῆς ἔναγχος συναθροισθείσης κατὰ ταύτην τὴν βασιλίδα πόλιν, ἐπὶ τοῦ ἐν θείᾳ τῇ λήξει γενομένου ἡμῶν βασιλέως Κωνσταντίνου, ἕκτης ἁγίας συνόδου πίστιν, ἣ μειζόνως τὸ κῦρος ἐδέξατο, δι᾿ ὧν ὁ εὐσεβὴς βασιλεύς σφραγίσι τοὺς ταύτης τόμους κατησφαλίσατο, πρὸς τὴν ἐν τῷ παντὶ αἰῶνι ἀσφάλειαν, καὶ αὖθις ὁμολογοῦμεν φυλάττειν ἀπαρεγχείρητον· ἣ δύο φυσικάς θελήσεις, ἤτοι θελήματα, καὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας ἐπὶ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ ἑνὸς Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, δοξάζειν ἡμᾶς θεοφιλῶς διεσάφησε· τοὺς τὸ εὐθὲς τῆς ἀληθείας δόγμα παραχαράξαντας, καὶ ἓν θέλημα, καὶ μίαν ἐνέργειαν ἐπὶ τοῦ ἑνὸς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοὺς λαοὺς ἐκδιδάξαντας, τῇ τῆς εὐσεβείας ψήφῳ καταδικάσασα· φαμέν, Θεόδωρον τὸν τῆς Φαράν, Κῦρον τὸν Ἀλεξανδρείας, Ὁνώριον τὸν Ῥώμης, Σέργιον, Πύρρον, Παῦλον, Πέτρον, τοὺς ἐν ταύτῃ τῇ θεοφυλάκτῳ προεδρεύσαντας πόλει, Μακάριον, τὸν γενόμενον τῆς Ἀντιοχέων ἐπίσκοπον, Στέφανον τὸν αὐτοῦ μαθητήν, καὶ τὸν ἄφρονα Πολυχρόνιον· ἐντεῦθεν ἀνέπαφον τηροῦσα τὸ κοινὸν σῶμα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Καὶ συνελόντα φάναι, πάντων τῶν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ διαπρεψάντων ἀνδρῶν, οἳ γεγόνασι φωστῆρες ἐν κόσμῳ, λόγον ζωῆς ἐπέχοντες, τὴν πίστιν κρατεῖν βεβαίαν, καὶ μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος ἀσάλευτον διαμένειν θεσπίζομεν, καὶ τὰ αὐτῶν θεοπαράδοτα συγγράμματά τε καὶ δόγματα, πάντας ἀποβαλλόμενοί τε, καὶ ἀναθεματίζοντες, οὓς ἀπέβαλον, καὶ ἀνεθεμάτισαν, ὡς τῆς ἀληθείας ἐχθρούς, καὶ κατὰ Θεοῦ φρυαξαμένους κενά, καὶ ἀδικίαν εἰς ὕψος ἐκμελετήσαντας. Εἰ δέ τις τῶν ἁπάντων μὴ τὰ προειρημένα τῆς εὐσεβείας δόγματα κρατοῖ καὶ ἀσπάζοιτο, καὶ οὕτω δοξάζοι τε, καὶ κηρύττοι, ἀλλ᾿ ἐξ ἐναντίας ἰέναι τούτων ἐπιχειροῖ, ἔστω ἀνάθεμα, κατὰ τὸν ἤδη ἐκτεθέντα ὅρον ὑπὸ τῶν προδηλωθέντων ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, καὶ τοῦ χριστιανικοῦ καταλόγου, ὡς ἀλλότριος, ἐξωθείσθω καὶ ἐκπιπτέτω. Ἡμεῖς γὰρ οὔτε προστιθέναι τι, οὔτε μὴν ἀφαιρεῖν, κατὰ τα προορισθέντα, παντελῶς διεγνώκαμεν, ἢ καθ᾿ ὁντιναοῦν δεδυνήμεθα λόγον.
Паралелни места
IIВс.1IIIВс.7Карф.1