Kanon 13

Dowiedzieliśmy się, że w Kościele rzymskim panuje reguła, że ​​ci, którzy mają przyjąć święcenia diakonatu lub prezbitera, przyrzekają, że nie będą już utrzymywać stosunków małżeńskich ze swoimi żonami. My, kierując się starożytną zasadą ścisłości i porządku apostolskiego, pragniemy, aby legalne małżeństwo mężów konsekrowanych pozostało w dalszym ciągu nierozerwalne i w żaden sposób nie niszczymy ich związku z żonami i nie pozbawiamy ich w odpowiednich momentach intymności małżeńskiej. Dlatego też, jeśli ktoś okaże się godny święceń subdiakonatu, diakonatu lub prezbitera, niech nie przeszkadza mu to w wejściu na ten stopień, ponieważ zamieszkuje z prawowitą żoną. I nie wymagajmy od niego przy święceniach obowiązku, aby porzucił legalną intymność małżeńską z własną żoną, abyśmy nie byli przez to zmuszeni do obrazy małżeństwa ustanowionego przez Boga i pobłogosławionego Jego obecnością. Przecież ewangeliczne powiedzenie mówi: Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela (Mat.

19:6), a apostoł naucza: Małżeństwo jest uczciwe, a łoże nieskalane (Hbr 13:4), a także: Czy jesteś zjednoczony z żoną? nie szukajcie rozwodu (1 Kor. 7:27). Wiemy też, że ci, którzy zgromadzili się w Kartaginie, w trosce o czystość życia duchownych Kościoła, mówili, że subdiakoni, którzy dotykają świętych tajemnic, oraz diakoni i prezbiterzy, zgodnie ze swoimi definicjami, powinni powstrzymywać się od swoich żon, abyśmy także zachowywali tradycję apostolską, przestrzeganą od czasów starożytnych, znając czas wszystkiego, a zwłaszcza postu i modlitwy. Przecież ci, którzy przystępują do ołtarza w momencie zbliżania się do Świętych Darów, powinni zachować wstrzemięźliwość we wszystkim, aby mogli otrzymać od Boga to, o co po prostu proszą.

Jeśli więc ktoś ośmieli się, naruszając zasady apostolskie, pozbawić któregokolwiek z konsekrowanych, czyli prezbiterów, diakonów lub subdiakonów, jedności i pożycia małżeńskiego z prawowitą żoną, niech zostanie usunięty. Podobnie, jeśli prezbiter lub diakon pod pretekstem czci wydala żonę, niech zostanie ekskomunikowany, a jeśli pozostanie nieugięty, niech zostanie usunięty.