Kanon 102

Ci, którzy otrzymali od Boga władzę decydowania i wiązania, muszą zbadać naturę grzechu i gotowość grzesznika do nawrócenia, a następnie zastosować leczenie odpowiednie do choroby, aby z powodu nieumiarkowania w obu przypadkach nie popełnili błędu w ratowaniu cierpiącego. Choroba grzechu nie jest bowiem prosta, lecz złożona i różnorodna oraz wypuszcza wiele szkodliwych pędów, z których zło obficie się rozprzestrzenia i rozprzestrzenia do tego stopnia, że ​​jest w stanie oprzeć się (ἀντνσταίη) mocy uzdrowiciela. Dlatego każdy, kto odkrywa medyczno-duchową sztukę, musi najpierw rozważyć usposobienie grzesznika: czy zabiega o zdrowie, czy wręcz przeciwnie, własną moralnością sprowadza na siebie chorobę - i zauważyć, jak monitoruje swoje zachowanie w tym czasie. A jeśli nie przeciwstawi się lekarzowi i leczy ranę psychiczną dzięki stosowaniu proponowanych leków, to zmierzcie go miłosierdziem według jego zasług. Zarówno Bóg, jak i ten, któremu powierzona jest administracja duszpasterska, troszczą się o przywrócenie zagubionej owcy i uzdrowienie tych, którzy zostali zranieni przez węża.

Zatem temu, kto doświadcza owoców pokuty i mądrze prowadzi osobę powołaną do najwyższej światłości, nie zależy na tym, aby wepchnąć się w bystrza rozpaczy, nie na rozluźnieniu (ὑπενδοῦναι) wodzy, prowadząc w ten sposób do życia w spokoju i zaniedbaniu, ale na pewno przynajmniej na jednym z sposobów, leków lub bardziej surowych i cierpkich, lub bardziej miękkich i łagodnych, przeciwstawienia się namiętnościom i walce o całkowite wygojenie rany.

Musimy więc znać i jedno i drugie: charakterystyczne dla acrivii i charakterystyczne dla obyczaju, a z tymi, którzy nie akceptują doskonałości, postępować zgodnie ze wzorem ukazanym w legendzie, jak uczy nas św. Bazyli.