Κανόνας 102

Όσοι έχουν λάβει από τον Θεό τη δύναμη να αποφασίζουν και να δεσμεύουν πρέπει να εξετάσουν τη φύση της αμαρτίας και την ετοιμότητα του αμαρτωλού για μεταστροφή και στη συνέχεια να εφαρμόσουν θεραπεία κατάλληλη για την ασθένεια, ώστε λόγω αμετροέπειας και στα δύο, να μην κάνουν λάθος να σώσουν τον πάσχοντα. Γιατί η αρρώστια της αμαρτίας δεν είναι απλή, αλλά πολύπλοκη και ποικίλη και βλασταίνει πολλούς βλαβερούς βλαστούς, από τους οποίους το κακό εξαπλώνεται άφθονο και εξαπλώνεται προς τα εμπρός σε σημείο που μπορεί να αντισταθεί (ἀντνσταίη) στη δύναμη του θεραπευτή. Επομένως, όποιος ανακαλύπτει ιατρική πνευματική τέχνη πρέπει πρώτα να εξετάσει τη διάθεση του αμαρτωλού: είτε αγωνίζεται για υγεία είτε, αντίθετα, με τα δικά του ήθη φέρνει ασθένειες πάνω του - και να προσέξει πώς παρακολουθεί τη συμπεριφορά του αυτή τη στιγμή. Και αν δεν αντισταθεί στον γιατρό και επουλώσει την ψυχική του πληγή λόγω του ότι χρησιμοποιεί τα προτεινόμενα φάρμακα, τότε μέτρησέ του το έλεος σύμφωνα με τα πλεονεκτήματά του. Γιατί ο Θεός και αυτός στον οποίο έχει ανατεθεί η ποιμαντική διοίκηση ασχολούνται όλοι με το να φέρουν πίσω τα χαμένα πρόβατα και να θεραπεύσουν όσους πληγώθηκαν από το φίδι. Αυτός λοιπόν που βιώνει τους καρπούς της μετάνοιας και οδηγεί με σύνεση τον καλούμενο στην ύψιστη φωτεινότητα, δεν νοιάζεται να σπρώξει στα ορμητικά σημεία της απελπισίας, ούτε να χαλαρώσει τα ηνία, οδηγώντας έτσι σε μια ζωή χαλάρωσης και παραμέλησης, αλλά σίγουρα τουλάχιστον μια από τις πιο αυστηρές μεθόδους, γιατρικά και πιο ήπια. πάθος και αγώνας για την πλήρη επούλωση της πληγής.

Πρέπει λοιπόν να γνωρίζουμε και τα δύο: και χαρακτηριστικό των ακριβίων και χαρακτηριστικό του εθίμου, και με όσους δεν αποδέχονται την τελειότητα, ενεργούμε σύμφωνα με το πρότυπο που δείχνει ο μύθος, όπως μας διδάσκει ο Άγιος Βασίλειος.