Canon 4
Sobre la prohibición del obispo. simonía: penitencia para el clero y cierre de iglesias "por torturar el oro".
El predicador de la verdad, el divino apóstol Pablo, estableciendo, por así decirlo, una regla para los ancianos de Éfeso, sino para toda la clase sacerdotal, dijo con valentía: No codicié de nadie plata, ni oro, ni vestidos... En todo os mostré que, trabajando de esta manera, es necesario sostener a los débiles, creyendo que es más bienaventurado dar que recibir (Hechos 20:33,35). Por lo tanto, nosotros, enseñados por él, determinamos que el obispo no debe, por vergonzoso interés propio, inventando excusas para los pecados, exigir oro, ni plata, ni cualquier otra cosa a los obispos, ni al clero, ni a los monjes subordinados a él. Después de todo, el apóstol dice: Los injustos no heredarán el reino de Dios (1 Cor. 6:9) y: No deben los hijos acumular riquezas para sus padres, sino los padres para sus hijos (2 Cor. 12:14).
Entonces, si resulta que alguien, por extorsionar con oro u otra cosa, o debido a alguna pasión suya (ἰδιοπάθειαν), no permite que ninguno de los clérigos subordinados a él sirva y excomulga a uno de los clérigos bajo él, o cierra la iglesia sagrado para que no se realicen servicios divinos en él, entonces esa persona, ya que dirige su furia hacia objetos insensibles, está verdaderamente privada de sentimientos, y que sufra lo mismo, y su ira se volverá sobre su cabeza (Sal. 7:17), como violador de los mandamientos de Dios y de los decretos apostólicos. Después de todo, también Pedro, el jefe de los apóstoles, instruye: Pastoread el rebaño de Dios que está entre vosotros, no por obligación, sino voluntariamente y agradando a Dios. No por vil ganancia, sino por celo. No enseñoreándose de la herencia de Dios, sino dando ejemplo al rebaño; y cuando aparezca el Príncipe de los Pastores, recibiréis una corona de gloria inmarcesible (1 Pedro 5:2-4).
Entonces, si resulta que alguien, por extorsionar con oro u otra cosa, o debido a alguna pasión suya (ἰδιοπάθειαν), no permite que ninguno de los clérigos subordinados a él sirva y excomulga a uno de los clérigos bajo él, o cierra la iglesia sagrado para que no se realicen servicios divinos en él, entonces esa persona, ya que dirige su furia hacia objetos insensibles, está verdaderamente privada de sentimientos, y que sufra lo mismo, y su ira se volverá sobre su cabeza (Sal. 7:17), como violador de los mandamientos de Dios y de los decretos apostólicos. Después de todo, también Pedro, el jefe de los apóstoles, instruye: Pastoread el rebaño de Dios que está entre vosotros, no por obligación, sino voluntariamente y agradando a Dios. No por vil ganancia, sino por celo. No enseñoreándose de la herencia de Dios, sino dando ejemplo al rebaño; y cuando aparezca el Príncipe de los Pastores, recibiréis una corona de gloria inmarcesible (1 Pedro 5:2-4).
Original griego
Ὁ κῆρυξ τῆς ἀληθείας Παῦλος, ὁ θεῖος Ἀπόστολος, οἱονεὶ κανόνα τιθεὶς τοῖς Ἐφεσίων πρεσβυτέροις, μᾶλλον δὲ καὶ παντὶ ἱερατικῷ πληρώματι, οὕτως ἐπαῤῥησιάσθη, εἰπών· Ἀργυρίου, ἢ χρυσίου, ἢ ἱματισμοῦ, οὐδενὸς ἐπεθύμησα· πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν, ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μακάριον ἡγουμένους τὸ διδόναι, ἢ λαμβάνειν. Διὸ καὶ ἡμεῖς μαθητευθέντες παρ᾿ αὐτοῦ, ὁρίζομεν, μηδόλως αἰσχροκερδῶς ἐπινοεῖσθαι ἐπίσκοπον, προφασιζόμενον προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις, ἀπαιτεῖν χρυσόν, ἢ ἄργυρον, ἢ ἕτερον εἶδος τοὺς ὑπ᾿ αὐτὸν τελοῦντος ἐπισκόπους, ἢ κληρικούς, ἢ μοναχούς. Φησὶ γὰρ ὁ Ἀπόστολος· Ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι· καί, Οὐκ ὀφείλει τὰ τέκνα τοῖς γονεῦσι θησαυρίζειν, ἀλλ᾿ οἱ γονεῖς τοῖς τέκνοις. Εἴ τις οὖν δι᾿ ἀπαίτησιν χρυσοῦ, ἢ ἑτέρου τινὸς εἴδους, εἴτε διά τινα ἰδίαν ἐμπάθειαν, εὑρεθείη ἀπείργων τῆς λειτουργίας, καὶ ἀφορίζων τινὰ τῶν ὑπ᾿ αὐτὸν κληρικῶν, ἢ σεπτὸν ναὸν κλείων, ὡς μὴ γίνεσθαι ἐν αὐτῷ τὰς τοῦ Θεοῦ λειτουργίας, καὶ εἰς ἀναίσθητον τὴν ἑαυτοῦ μανίαν ἐπιπέμπων, ἀναίσθητος ὄντως ἐστί, καὶ τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, καὶ ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, ὡς παραβάτης ἐντολῆς Θεοῦ, καὶ τῶν Ἀποστολικῶν διατάξεων. Παραγγέλλει γὰρ καὶ Πέτρος, ἡ κορυφαία τῶν Ἀποστόλων ἀκρότης, Ποιμαίνετε τὸ ἐν ὑμῖν ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, ἐπισκοποῦντες μὴ ἀναγκαστῶς, ἀλλ᾿ ἑκουσίως, κατὰ Θεόν· μὴ αἰσχροκερδῶς, ἀλλὰ προθύμως· μὴ ὡς κατακυριεύοντες τῶν κλήρων, ἀλλὰ τύποι γινόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ φανερωθέντος τοῦ Ἀρχιποίμενος, κομιεῖσθε τὸν ἀμαράντινον τῆς δόξης στέφανον.
Lugares paralelos
Ап.29IVВс.2Трул.2223VIIВс.51519Лаод.12Сард.2Вас.90Генн.1Тарас.1