Kanon 22
O życiu chrześcijan i ich relacjach, w tym ich posiłkach.
Postawienie wszystkiego na Bogu i nie bycie niewolnikiem własnych pragnień to wspaniała rzecz. Boski Apostoł mówi: Czy jecie, czy pijecie, wszystko czyńcie na chwałę Bożą (1 Kor. 10:31). Dlatego Chrystus, nasz Bóg, w swoich Ewangeliach nakazał wyciąć początki grzechów. On bowiem nie tylko karze cudzołóstwo, ale także potępia skłonność umysłu do cudzołóstwa, gdyż mówi: Kto pożądliwie patrzy na kobietę, już dopuścił się z nią cudzołóstwa w swoim sercu (Mt 5,28). Wyciągnąwszy z tego wnioski, jesteśmy zobowiązani oczyścić nasze myśli. Przecież choć wszystko mi wolno, nie wszystko się opłaca (1 Kor. 10:23), uczymy się ze słowa apostolskiego.
Każdy człowiek, aby żyć, musi jeść; a dla tych, którzy żyją w małżeństwie, mają dzieci i zajmują pozycję świeckich, nie jest naganne, aby mężczyźni i kobiety jedli razem; niech dziękują tylko Temu, który daje pokarm. I niech jedzą bez przedstawień teatralnych lub pieśni szatańskich, cytar i sprośnych melodii, przeciwko którym skierowane jest prorocze przekleństwo, mówiąc: „Biada tym, którzy piją wino z harfą i harfą, nie zważają na dzieła Pana i nie myślą o dziele Jego rąk” (Iz. 5:12). A jeśli tacy kiedykolwiek będą wśród chrześcijan, niech zostaną skorygowani, a jeśli nie zostaną skorygowani, niech wobec nich wejdą w życie kanoniczne instrukcje naszych poprzedników. A ci, którzy prowadzą życie ciche i samotne, którzy ślubowali Panu Bogu wziąć na siebie jarzmo monastyczne, niech siedzą samotnie i milczą. Jednakże nawet tym, którzy wybrali życie kapłańskie, obowiązuje całkowity zakaz spożywania posiłków sam na sam z kobietą, chyba że w towarzystwie niosących Boga i pobożnych mężów i żon, aby ten wspólny posiłek prowadził do cnót duchowych.
To samo dotyczy bliskich. Jeśli czasami w czasie podróży zdarzy się, że mnich lub duchowny nie ma przy sobie niezbędnych rzeczy i z konieczności chce zatrzymać się albo w hotelu, albo nawet u kogoś, ma do tego prawo, bo potrzeba go zmusza.
Każdy człowiek, aby żyć, musi jeść; a dla tych, którzy żyją w małżeństwie, mają dzieci i zajmują pozycję świeckich, nie jest naganne, aby mężczyźni i kobiety jedli razem; niech dziękują tylko Temu, który daje pokarm. I niech jedzą bez przedstawień teatralnych lub pieśni szatańskich, cytar i sprośnych melodii, przeciwko którym skierowane jest prorocze przekleństwo, mówiąc: „Biada tym, którzy piją wino z harfą i harfą, nie zważają na dzieła Pana i nie myślą o dziele Jego rąk” (Iz. 5:12). A jeśli tacy kiedykolwiek będą wśród chrześcijan, niech zostaną skorygowani, a jeśli nie zostaną skorygowani, niech wobec nich wejdą w życie kanoniczne instrukcje naszych poprzedników. A ci, którzy prowadzą życie ciche i samotne, którzy ślubowali Panu Bogu wziąć na siebie jarzmo monastyczne, niech siedzą samotnie i milczą. Jednakże nawet tym, którzy wybrali życie kapłańskie, obowiązuje całkowity zakaz spożywania posiłków sam na sam z kobietą, chyba że w towarzystwie niosących Boga i pobożnych mężów i żon, aby ten wspólny posiłek prowadził do cnót duchowych.
To samo dotyczy bliskich. Jeśli czasami w czasie podróży zdarzy się, że mnich lub duchowny nie ma przy sobie niezbędnych rzeczy i z konieczności chce zatrzymać się albo w hotelu, albo nawet u kogoś, ma do tego prawo, bo potrzeba go zmusza.
Oryginał grecki
Θεῷ μὲν τὸ πᾶν ἀνατίθεσθαι, καὶ οὐ τοῖς ἰδίοις θελήμασι δουλοῦσθαι, μέγα χρῆμα τυγχάνει. Εἴτε γὰρ ἐσθίετε, εἴτε πίνετε, ὁ θεῖος Ἀπόστολός φησι, πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ποιεῖτε. Χριστὸς δὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις αὐτοῦ, τὰς ἀρχὰς τῶν ἁμαρτημάτων ἐκκόπτειν προστέταχεν· οὐ γὰρ ἡ μοιχεία μόνον παρ᾿ αὐτοῦ κολάζεται, ἀλλὰ καὶ ἡ κίνησις τοῦ λογισμοῦ πρὸς τὴν τῆς μοιχείας ἐγχείρησιν κατακέκριται· λέγοντος αὐτοῦ· Ὁ ἐμβλέψας γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτῆς, ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Ἔνθεν οὖν μαθητευθέντες, λογισμούς ὀφείλομεν καθαιρεῖν. Εἰ γὰρ καὶ πάντα ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει, ὡς ἐξ ἀποστολικῆς φωνῆς διδασκόμεθα. Ἐπανάγκες οὖν ἐστι παντὶ ἀνδρὶ διὰ τὸ ζῆν ἐσθίειν. Καὶ οἷς μὲν ὁ βίος ἐστὶ γάμου, καὶ τέκνων, καὶ λαϊκῆς διαθέσεως, ἀναμίξ ἐσθίειν ἄνδρας καὶ γυναῖκας, τῶν ἀδιαβλήτων ἐστί, μόνον τῷ διδόντι τροφὴν τὴν εὐχαριστίαν προσάγοντας· μὴ μετά τινων θυμελικῶν ἐπιτηδευμάτων, εἴτουν σατανικῶν ᾀσμάτων, κιθαρῶν τε, καὶ πορνικῶν λυγισμάτων, οἷς ἐπέρχεται ἡ προφητικὴ ἀρά, οὑτωσὶ λέγουσα· Οὐαὶ οἱ μετὰ κιθάρας, καὶ ψαλτηρίου, τὸν οἶνον πίνοντες, τὰ δὲ ἔργα Κυρίου οὐκ ἐμβλέπουσι, καὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ οὐ κατανοοῦσι. Καὶ εἴπου ποτὲ εἶεν τοιοῦτοι ἐν τοῖς Χριστιανοῖς, διορθούσθωσαν· εἰ δὲ μή γε, κρατείτωσαν ἐπ᾿ αὐτοῖς τὰ παρὰ τῶν πρὸ ἡμῶν κανονικῶς ἐκτεθέντα. Οἷς δὲ ὁ βίος ἐστίν ἡσύχιος καὶ μονότροπος, ὁ συνταξάμενος Κυρίῳ τῷ Θεῷ ζυγὸν μονήρη ἆραι, καθίσεται κατὰ μόνας καὶ σιωπήσει. Ἀλλὰ μὴν καὶ τοῖς ἱερατικὸν ἐκλεξαμένοις βίον, οὐδόλως ἔξεστι κατ᾿ ἰδίαν γυναιξὶ συνεσθίειν, εἰ μή που μετά τινων θεοφόβων καὶ εὐλαβῶν ἀνδρῶν, καὶ γυναικῶν· ἵνα καὶ αὐτὴ ἡ συνεστίασις πρὸς κατόρθωσιν πνευματικὴν ἀπάγῃ. Καὶ ἐπὶ συγγενῶν δὲ τὸ αὐτὸ ποιείτω. Εἰ δὲ καὶ αὖθις ἐν ὁδοιπορίᾳ συμβῂ τὰ τῆς ἀναγκαίας χρείας μὴ ἐπιφέρεσθαι μοναχόν, ἢ ἱερατικὸν ἄνδρα, καὶ διὰ τὸ ἀναγκαῖον καταλῦσαι βούλεται, εἴτε ἐν πανδοχείῳ, εἴτε ἐν οἴκῳ τινός, ἄδειαν ἔχειν αὐτὸν τοῦτο ποιεῖν, ὡς τῆς χρείας κατεπειγούσης, μόνον μετ᾿ εὐλαβείας.
Miejsca równoległe
Ап.424354IВс.3Трул.5474862VIIВс.1820Анкир.19Лаод.24Карф.4060Вас.88