Правило 22

Да се ​​стави сè на Бога и да не се биде роб на сопствените желби е голема работа. Божествениот апостол вели: Без разлика дали јадете или пиете, правете сè за слава Божја (1. Кор. 10:31). Затоа, Христос, нашиот Бог, во Своите евангелија заповеда да се отсечат почетоците на гревовите. Зашто Тој не само што ја казнува прељубата, туку и го осудува движењето на умот кон прељуба, бидејќи вели: Кој гледа на жена со страст, тој веќе извршил прељуба со неа во своето срце (Матеј 5:28). Поучени од ова, ние сме должни да ги прочистиме нашите мисли. На крајот на краиштата, иако сè ми е дозволено, не е сè исплатливо (1. Кор. 10:23), учиме од апостолската реч.

Секој човек, за да живее, треба да јаде; а за оние кои живеат во брак, имаат деца и се во положба на мирјани, не е за осуда мажите и жените да јадат заедно; нека му благодарат само на Оној што дава храна. И нека јадат без никакви театарски претстави, или сатански песни, цитари и развратни мелодии, против кои е насочена пророчката клетва, велејќи вака: „Тешко на оние што пијат вино со харфа и харфа, не ги земаат предвид делата Господови и не размислуваат за делото на Неговите раце“ (Ис. 5,12). И ако некогаш има такви меѓу христијаните, нека се поправат, а ако не се поправат, нека стапат на сила канонските упатства на нашите претходници против нив. Што се однесува до оние што имаат тивок и осамен живот, оние што се заветиле на Господа Бога да го земат на себе монашкиот јарем, нека седат сами и нека молчат. Меѓутоа, дури и на оние кои го избрале свештеничкиот живот, целосно им е забрането да јадат сами со жена, освен ако не се во друштво со богоносни и благочестиви сопрузи и жени, така што оваа заедничка трпеза води кон духовна добродетел.

А истото важи и за роднините. Ако понекогаш при патување се случи некој монах или свештеник да ги нема потребните работи со себе и по потреба сака да престојува или во хотел, па дури и во нечија куќа, има право да го прави тоа, бидејќи потребата го тера.