Kanoni 1

Për ata që kanë marrë si trashëgim dinjitetin priftëror, shembujt e dekreteve kanonike shërbejnë si provë dhe udhëzim, duke i pranuar me gëzim, Davidi që flet perëndinë dhe unë i këndojmë Zotit Perëndi, duke thënë: Në rrugën e zbulesave të tua jam gëzuar sikur në të gjitha pasuritë (Ps. 119:14) dhe duke më mirëkuptuar drejtësinë tënde, duke më urdhëruar drejtësinë tënde: dhe unë do të jetoj (shih Ps. 119:138 dhe Ps. 119:144). Dhe nëse zëri profetik na urdhëron të ruajmë dëshmitë e Zotit përgjithmonë dhe të jetojmë në to, atëherë është e qartë se ato mbeten të palëkundura (ἀκράδαντα) dhe të palëkundura. Moisiu, shikuesi i Perëndisë, flet për këtë si vijon: Nuk është e përshtatshme t'i shtohet kësaj dhe t'i zbritet asaj (shih Ligji i Përtërirë 12:32). Dhe ap hyjnore. Pjetri, duke u mburrur me ta, thërret: Çfarë duan të depërtojnë engjëjt (1 Pjet. 1:12). Dhe Pali thotë: Por edhe sikur ne ose një engjëll nga qielli t'ju predikonte një ungjill të ndryshëm nga ai që morët, qoftë i mallkuar (Gal. 1:8-9).

Meqenëse kjo është me të vërtetë kështu dhe dëshmohet para nesh, atëherë me gëzim, të ngjashëm me atë që dikush do të gëzohej nëse do të kishte gjetur pre e madhe (Ps. 119:162), ne i pranojmë me dashuri rregullat hyjnore dhe i mbajmë të paprekura dhe pa ndryshime urdhërimet e tyre, të përcaktuara nga boritë e Shpirtit, nga apostujt e gjithë lavdëruar, si dhe nga këshilli i Ekumenëve, të vendosur nga unë, nga këshilli i Ekumenit6. dekrete të tilla dhe etërit tanë të shenjtë. Të gjithë ata, duke qenë të ndriçuar nga i njëjti Frymë, përcaktuan se çfarë ishte e dobishme. Dhe ata që ata i anatemojnë, ne i anatemojmë; ata që janë dëbuar, i dëbojmë edhe ne; ata që shkishërohen, i shkishërojmë edhe ne. Dhe kushdo që ata i nënshtrohen pendimit, ne vendosim të njëjtën pendim. Ki një prirje që nuk e do paranë, duke qenë i kënaqur me atë që ke (Heb. 13:5), thërret qartë Apostulli hyjnor Pal, i cili u ngjit në qiellin e tretë dhe dëgjoi folje të patregueshme.