Kanon 19

Nienawistna miłość do pieniędzy tak bardzo rozprzestrzeniła się wśród przywódców kościelnych, że nawet niektórzy mężowie i żony uważani za pełnych czci, skazawszy przykazanie Pańskie na zapomnienie, dali się zwieść i przyjęli tych, którzy wstąpili do świętej rangi i życia monastycznego za złoto, i dzieje się to zgodnie ze słowami Bazylego Wielkiego: początek tego jest bezwartościowy i wszystko jest nie do przyjęcia. Nie można bowiem służyć Bogu i mamonie (por. Mt 6,24). Jeśli więc ktoś zostanie przyłapany na tym, to jeśli jest to biskup, opat lub ktoś ze stanu kapłańskiego, niech albo zaprzestanie, albo zostanie usunięty na podstawie II reguły Świętego Soboru Chalcedońskiego; jeśli jest to przełożona, niech zostanie wydalona z klasztoru i oddana do innego klasztoru jako podwładna, tak jak opatka, która nie ma święceń kapłańskich.

A co się tyczy rzeczy wniesionych, przekazanych przez rodziców dzieciom w spadku lub stanowiących własność osobistą, jeśli przynoszący oświadczą, że są ofiarowane Bogu, ustaliliśmy, że rzeczy te, niezależnie od tego, czy przynoszący pozostaje, czy opuszcza, pozostają w klasztorze zgodnie ze swoją obietnicą, chyba że opat jest winny opuszczenia.