Kanon 14
O procedurze odwołań zdetronizowanych diakonów i księży od decyzji ich biskupa.
Jeśli biskup okaże się zły (co nie powinno się zdarzać u takiego męża) i nagle oburzony na prezbitera lub diakona będzie chciał wyrzucić jednego lub drugiego z Kościoła, należy zadbać o to, aby taka osoba nie została od razu potępiona i pozbawiona wspólnoty. Niech jednak wyrzucony ma prawo zwrócić się do biskupa metropolity tego samego obszaru metropolitalnego. Jeżeli biskup obszaru metropolitalnego jest nieobecny, niech zwróci się do biskupa sąsiedniego i poprosi o dokładne rozpatrzenie jego sprawy, gdyż proszący nie powinni pozostać bez opieki. Ale nawet ten biskup, który słusznie lub niesłusznie pozbawił go godności, musi z samozadowoleniem znieść fakt, że sprawa jest rozpatrywana, i niech jego werdykt zostanie potwierdzony lub poprawiony. Osoba ekskomunikowana nie powinna żądać dla siebie porozumiewania się do czasu wyjaśnienia sprawy, dopóki wszystkie okoliczności nie zostaną dokładnie i rzetelnie rozważone.
Jeżeli część duchowieństwa zgromadziwszy się, zobaczy u ekskomunikowanego arogancję i arogancję, wówczas (ponieważ nie można tolerować bezczelności i niesłusznego narzekania) powinni go upomnieć bardzo surowymi i surowymi słowami, aby zachować pokorę i posłuszeństwo temu, który rozkazuje to, co się należy. Przecież tak jak biskup musi okazywać szczerą miłość i przywiązanie swoim ministrom, tak też słudzy muszą bez skrupułów wykonywać uczynki służenia biskupom.
Jeżeli część duchowieństwa zgromadziwszy się, zobaczy u ekskomunikowanego arogancję i arogancję, wówczas (ponieważ nie można tolerować bezczelności i niesłusznego narzekania) powinni go upomnieć bardzo surowymi i surowymi słowami, aby zachować pokorę i posłuszeństwo temu, który rozkazuje to, co się należy. Przecież tak jak biskup musi okazywać szczerą miłość i przywiązanie swoim ministrom, tak też słudzy muszą bez skrupułów wykonywać uczynki służenia biskupom.
Oryginał grecki
Ὅσιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Τὸ δὲ πάντοτέ μὲ κινοῦν ἀποσιωπῆσαι οὐκ ὀφείλω. Εἴ τις ἐπίσκοπος ὀξύχολος εὑρίσκοιτο, ὅπερ οὐκ ὀφείλει ἐν τοιούτῳ ἀνδρὶ πολιτεύεσθαι, καὶ τραχέως ἀντικρὺ πρεσβυτέρου ἢ διακόνου κινηθείς, ἐκβαλεῖν ἐκκλησίας αὐτὸν ἐθελήσοι, προνοητέον ἐστὶ μὴ ἀθρόον τὸν τοιοῦτον κατακρίνεσθαι, καὶ τῆς κοινωνίας ἀποστερεῖσθαι. Πάντες ἐπίσκοποι εἰρήκασιν· Ὁ ἐκβαλλόμενος ἐχέτω ἐξουσίαν ἐπὶ τὸν ἐπίσκοπον τῆς μητροπόλεως τῆς αὐτῆς ἐπαρχίας καταφυγεῖν· εἰ δὲ ὁ τῆς μητροπόλεως ἄπεστιν, ἐπὶ τὸν πλησιόχωρον κατατρέχειν, καὶ ἀξιοῦν, ἵνα μετὰ ἀκριβείας αὐτοῦ ἐξετάζηται τὸ πρᾶγμα· οὐ γάρ χρὴ μὴ ὑπέχειν τὰς ἀκοὰς τοῖς ἀξιοῦσιν. Κἀκεῖνος δὲ ὁ ἐπίσκοπος, ὁ δικαίως ἢ ἀδίκως ἐκβαλών τὸν τοιοῦτον, γενναίως φέρειν ὀφείλει, ἵνα ἡ ἐξέτασις τοῦ πράγματος γένηται, καὶ ἢ κυρωθῇ αὐτοῦ ἡ ἀπόφασις, ἢ διορθώσεως τύχῃ. Πρὶν δὲ ἐπιμελῶς καὶ μετὰ πίστεως ἕκαστα ἐξετασθῇ, ὁ μὴ ἔχων τὴν κοινωνίαν πρὸ τῆς διαγνώσεως τοῦ πράγματος, ἑαυτῷ οὐκ ὀφείλει ἐκδικεῖν τὴν κοινωνίαν. Ἐὰν δέ, συνεληλυθότες τῶν κληρικῶν τινες, κατίδωσι τὴν ὑπεροψίαν καὶ τὴν ἀλαζονείαν αὐτοῦ, ἐπειδὴ οὐ προσῆκόν ἐστιν, ὕβριν, ἢ μέμψιν ἄδικον ὑπομένειν, πικροτέροις καὶ βαρυτέροις ῥήμασιν ἐπιστρέφειν τοῦτον ὀφείλουσιν, ἵνα τῷ τὰ πρέποντα κελεύοντι ὑπηρετῶνται, καὶ ὑπακούωσιν. Ὥσπερ γὰρ ὁ ἐπίσκοπος τοῖς ὑπηρέταις εἰλικρινῆ ὀφείλει τὴν ἀγάπην καὶ τὴν διάθεσιν παρέχειν, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ ὑποτεταγμένοι ἄδολα τοῖς ἐπισκόποις τὰ τῆς ὑπηρεσίας ἐκτελεῖν ὀφείλουσιν.
Miejsca równoległe
Ап.12162832IВс.5Антиох.420Сард.1315Карф.910112029132