Kanon 8
O przyjęciu Nawatian do Kościoła.
Jeśli chodzi o tych, którzy niegdyś nazywali się czystymi, ale przyłączyli się do Kościoła katolickiego i apostolskiego, święty i wielki Sobór zdecydował, że po włożeniu na nich rąk powinni pozostać w duchowieństwie. Przede wszystkim jednak muszą wyznać na piśmie, że zgadzają się z dogmatami Kościoła katolickiego i apostolskiego i będą się do nich stosować, to znaczy będą w komunii zarówno z drugimi małżonkami, jak i z tymi, którzy polegli w czasie prześladowań, dla których zarówno czas, jak i termin został wyznaczony, aby we wszystkim kierować się dogmatami Kościoła katolickiego. Gdzie więc – we wsiach lub miastach – wszyscy duchowni zostaną wyświęceni tylko od nich, niech pozostaną w tej samej randze. Jeśli niektórzy przyłączą się tam, gdzie jest biskup Kościoła katolickiego, to jasne jest, że biskup Kościoła będzie miał godność biskupią, a ten, który zostanie nazwany biskupem wśród tak zwanych czystych, będzie miał godność kapłańską, chyba że biskup zechce mieć udział w czci imienia biskupa.
Jeżeli mu się to nie podoba, niech znajdzie dla siebie miejsce albo chorebiskupa, albo prezbitera, aby we wszystkim było widać, że jest duchownym, ale żeby w mieście nie było dwóch biskupów.
Jeżeli mu się to nie podoba, niech znajdzie dla siebie miejsce albo chorebiskupa, albo prezbitera, aby we wszystkim było widać, że jest duchownym, ale żeby w mieście nie było dwóch biskupów.
Oryginał grecki
Περὶ τῶν ὀνομαζόντων μὲν ἑαυτοὺς Καθαρούς ποτε, προσερχομένων δὲ τῇ καθολικῇ καὶ ἀποστολικὴ ἐκκλησία, ἔδοξε τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ συνόδῳ, ὥστε χειροθετουμένους αὐτούς, μένειν οὕτως ἐν τῷ κλήρῳ. Πρὸ πάντων δὲ τοῦτο ὁμολογῆσαι αὐτοὺς ἐγγράφως προσήκει, ὅτι συνθήσονται καὶ ἀκολουθήσουσι τοῖς τῆς καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς ἐκκλησίας δόγμασι· τοὐτέστι καὶ διγάμοις κοινωνεῖν, καὶ τοῖς ἐν τῷ διωγμῷ παραπεπτωκόσιν, ἐφ᾿ ὧν καὶ χρόνος τέτακται, καὶ καιρὸς ὥρισται· ὥστε αὐτοὺς ἀκολουθεῖν ἐν πᾶσι τοῖς δόγμασι τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας. Ἔνθα μὲν οὖν πάντες, εἴτε ἐν κώμαις, εἴτε ἐν πόλεσιν, αὐτοὶ μόνοι εὑρίσκοιντο χειροτονηθέντες, οἱ εὑρισκόμενοι ἐν τῷ κλήρῳ, ἔσονται ἐν τῷ αὐτῷ σχήματι. Εἰ δὲ τοῦ τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἐπισκόπου, ἢ πρεσβυτέρου ὄντος, προσέρχονταί τινες, πρόδηλον, ὡς ὁ μὲν ἐπίσκοπος τῆς ἐκκλησίας ἕξει τὸ ἀξίωμα τοῦ ἐπισκόπου· ὁ δὲ ὀνομαζόμενος παρὰ τοῖς λεγομένοις Καθαροῖς ἐπίσκοπος, τήν τοῦ πρεσβυτέρου τιμὴν ἕξει· πλὴν εἰ μὴ ἄρα δοκοίῃ τῷ ἐπισκόπῳ, τῆς τιμῆς τοῦ ὀνόματος αὐτὸν μετέχειν. Εἰ δὲ τοῦτο αὐτῷ μὴ ἀρέσκοι, ἐπινοήσει τόπον ἢ χωρεπισκόπου, ἢ πρεσβυτέρου, ὑπὲρ τοῦ ἐν τῷ κλήρῳ ὅλως δοκεῖν εἶναι· ἵνα μὴ ἐν τῇ πόλει δύο ἐπίσκοποι ὦσιν.