Kanon 94
Nakazano z rozkazu biskupa zniszczyć kościoły zbudowane pod pretekstem gloryfikacji męczenników, ale w rzeczywistości nie tylko nie trzymano relikwii męczenników ani ich cząstek pod ołtarzem, ale nikt nie pamiętał, aby jakikolwiek męczennik kiedykolwiek tam był i cierpiał.
Pożądane było, aby miejscowi biskupi, jeśli to możliwe, zniszczyli ołtarze, które rzekomo ku pamięci męczenników są ustawione wszędzie na polach i winnicach i w których nie będzie ani ciała, ani części relikwii męczenników. Jeżeli jednak oburzenie społeczne nie pozwala na to, należy przestrzec lud, aby nie gromadził się w takich miejscach, aby osoby o zdrowych zmysłach nie wikłały się w żadne przesądy dotyczące tych miejsc i aby nawet pamięć o męczennikach nie była w ogóle czczona nigdzie indziej, jak tylko w tych miejscach, w których znajduje się ciało lub część relikwii lub o których zachowała się starożytna tradycja. A ołtarze zbudowane gdziekolwiek na skutek snów i fałszywych objawień niektórych ludzi należy za wszelką cenę odrzucić.
Oryginał grecki
Ὁμοίως ἤρεσεν, ἴνα τὰ πανταχοῦ ἀνὰ τοὺς ἀγροὺς καὶ τοὺς ἀμπελῶνας θυσιαστήρια, ὡσανεὶ εἰς μνήμην μαρτύρων καθιστάμενα, ἐν οἷς οὐδὲ ἓν σῶμα, ἢ λείψανον μαρτύρων, ἀποκείμενα δείκνυνται, ἀπὸ τῶν ἐντοπίων ἐπισκόπων, εἰ ἔστι δυνατόν, καταστρέφωνται· εἰ δὲ τοῦτο θορύβοις δημοτικοῖς οὐ συγχωρεῖται, ὅμως τὰ πλήθη νουθετηθῶσι μὴ ὀχλαγωγεῖν τοὺς τόπους ἐκείνους. Καὶ ἵνα οἱ τὰ ὀρθὰ φρονοῦντες μηδεμιᾷ δεισιδαιμονίᾳ τῶν τοιούτων τόπων καταδεσμῶνται· καὶ παντελῶς μηδὲ μνήμη μαρτύρων ἐπιτελεσθῇ, εἰ μήπου ἢ σῶμα, ἤ τινα λείψανα ὧσιν, ἢ ἀρχαιογονία τινὸς οἰκήσεως, ἢ κτήσεως, ἢ πάθους πιστῇ ἀρχαιότητι παραδιδῶνται· ὅσα γὰρ δι᾽ ἐνυπνίων, καὶ ματαίων ἀποκαλύψεων ἀνθρώπων τινῶν ὁπουδήποτε καθίστανται θυσιαστήρια, παντὶ τρόπῳ τὰ τοιαῦτα ἀποδοκιμασθῶσι.[1]
Miejsca równoległe
Ап.31IVВс.4Трул.81VIIВс.7Антиох.5