Kanon 90
O trybie rozpatrywania skarg i oskarżeń duchownych. Oskarżeni muszą w ciągu roku dołożyć wszelkich starań, aby w ciągu roku usprawiedliwić się przed sądem kościelnym i jednocześnie wykazać opinii publicznej swoją niewinność. Jeśli nie zrobią tego w wyznaczonym terminie, tracą prawo do uniewinnienia i stają przed sądem.
Ustala się: ilekroć duchowni zostaną skazani i oskarżeni o przestępstwa, jeśli jak powinni, chcą się w swojej sprawie bronić i udowodnić swoją niewinność, to albo w celu uchronienia Kościoła przed potępieniem, albo w imię szacunku dla swojej rangi (dlatego okazuje się im wyrozumiałość), albo z powodu nadmiernej arogancji heretyków i pogan, niech to czynią przez rok, pozostając poza komunią. Jeśli w ciągu roku nie zadbają o swoje uzasadnienie, to odtąd ani jedno ich słowo nie zostanie w żaden sposób przyjęte.
Oryginał grecki
Πάλιν ὡρίσθη, ἵνα, ὁσάκις κληρικῶν ἐλεγχθέντων, καὶ καταθεμένων τινὰ ἐγκλήματα, εἴτε διὰ τὸ τῆς ἐκκλησίας ὄνειδος, εἴτε διὰ τὴν αἰδεσιμότητα, ὧν χάριν τούτοις φειδὼ γίνεται, εἴτε διὰ τὴν ἀλαζόνα τῶν αἱρετικῶν καὶ ἐθνικῶν ἐπιγαυρίασιν, ἐὰν ὡς εἰκὸς ἐπαγωνίσασθαι τῷ ἰδίῳ πράγματι, καὶ τῆς ἰδίας ἀβλαβείας φροντίσαι θελήσωσιν, ἐντὸς ἀκοινωνησίας ἐνιαυτοῦ τοῦτο ποιήσωσιν· ἐὰν δὲ ἐντὸς ἐνιαυτοῦ τὸ πρᾶγμα αὐτῶν καθᾶραι καταφρονήσωσι, μηδεμία τούτων τοῦ λοιποῦ φωνὴ παντελῶς προσδεχθείη.[1]
Miejsca równoległe
Ап.74IIВс.6IVВс.9