Kanon 70
Z prośbą do cesarzy o przywrócenie sądom kościelnym prawa do rozstrzygania kwestii prawa prywatnego między chrześcijanami, tak aby orzeczenia tych sądów uważały się za ostateczne.
Prosilibyśmy także cesarzy, aby raczyli wydać orzeczenie, że jeśli ktoś zgodnie z prawem apostolskim należącym do Kościołów chce w Kościele rozstrzygnąć jakąś sprawę, a być może którejś ze stron nie podoba się decyzja duchowieństwa, to w takiej sytuacji nie wolno wzywać do sądu na złożenie zeznań duchownych, którzy już wcześniej rozpatrywali tę samą sprawę lub byli obecni na jej rozprawie, a także niech nie mają obowiązku składania zeznań przez osobę spokrewnioną z osobą kościelną.
Oryginał grecki
Δεῖ αἰτῆσαι ἔτι μήν, ἵνα ὁρίσαι καταξιώσωσιν, ὥστε, ἐάν τινες ἐν ἐκκλησίᾳ οἱανδήποτε αἰτίαν ἀποστολικῷ δικαίῳ τῷ ταῖς ἐκκλησίαις ἐπικειμένῳ, γυμνᾶσαι θελήσωσι, καὶ ἴσως ἡ τομὴ τῶν κληρικῶν τῷ ἐνὶ μέρει ἀπαρέσοι, μὴ ἐξεῖναι πρὸς δικαστήριον εἰς μαρτυρίαν προκαλεῖσθαι τὸν κληρικὸν ἐκεῖνον, τὸν πρότερον τὸ αὐτὸ πρᾶγμα σκοπήσαντα, ἢ καὶ σκοπουμένῳ παρατυχόντα· καὶ ἵνα μηδὲ προσώπῳ τις προσήκων ἐκκλησιαστικῷ ἐναχθῇ περὶ τοῦ ὀφείλειν μαρτυρεῖν.[1]
Miejsca równoległe
Ап.7475IVВс.9Карф.131