Kanon 42
O potrzebie koordynowania przez prezbiterów i biskupów sprzedaży majątku kościelnego.
Zdecydowano, że prezbiterzy bez woli swoich biskupów nie powinni sprzedawać majątku kościoła, w którym zostali osadzeni. Podobnie biskupom nie wolno sprzedawać gruntów kościelnych bez wiedzy Soboru lub jego prezbiterów. Nie wolno więc biskupowi bez potrzeby trwonić majątku zawartego w księdze inwentarza kościelnego.
Oryginał grecki
Ὁμοίως ἤρεσεν,ὥστε τοὺς πρεσβυτέρους παρὰ γνώμην τῶν ἰδίων αὐτῶν ἐπισκόπων πρᾶγμα μὴ πιπράσκειν τῆς ἐκκλησίας, ἐν ᾗ καθιέρωνται, ὃν τρόπον καὶ τοῖς ἐπισκόποις οὐκ ἔξεστι πιπράσκειν χωρία τῆς ἐκκλησίας, ἀγνοούσης τῆς συνόδου, ἢ τῶν ἰδίων πρεσβυτέρων. Μὴ οὔσης τοίνυν ἀνάγκης, μηδὲ ἐπισκόπῳ ἐξεῖναι καταχρήσασθαι πράγματι ἐκ τοῦ τίτλου τῆς ἐκκλησιαστικῆς μάτρικος.[1]
Miejsca równoległe
Ап.383941IVВс.2526Трул.35VIIВс.1112Анкир.15Гангр.7Антиох.2425Карф.26Двукр.7Феоф.10Кир.2