Kanon 41
O majątku duchowieństwa nabytym lub odziedziczonym w trakcie jego posługi.
Postanowiono: jeśli biskupi, prezbiterzy, diakoni lub inni duchowni, którzy po ich ustanowieniu, w czasie biskupstwa lub służby w duchowieństwie nie mieli nic, kupią w swoim imieniu pola lub jakąkolwiek ziemię, to należy ich uważać za złodziei majątku Pańskiego, chyba że po napomnieniu oddadzą go Kościołowi. Jeśli osobiście otrzymuje od kogoś prezent lub spadek od bliskich, niech robi z tym, co mu się podoba. A jeśli po wyrażeniu zamiaru oddania tego Kościołowi powrócą, niech zostaną uznani za niegodnych urzędu kościelnego jako wyrzutki.
Oryginał grecki
Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα ἐπίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι ἢ καὶ οἱοιδήποτε κληρικοί, οἱ μηδὲν ἔχοντες, ἐὰν προκόψαντες τῷ καιρῷ τῆς ἐπισκοπῆς, ἢ τῆς κληρώσεως αὐτῶν, ἀγροὺς ἢ οἱαδήποτε χωρία ἐπ᾽ ὀνόματι αὐτῶν ἀγοράσωσιν, ἵνα ὡς κατὰ δεσποτικῶν πραγμάτων ἔφοδον πεποιηκότες ἐνέχωνται, εἰ μὴ ἄρα λοιπὸν ὑπομνησθέντες τῇ ἐκκλησίᾳ ταῦτα εἰσκομίσουσιν. Ἐὰν δὲ εἰς αὐτοὺς κυρίως φιλοτιμίᾳ τινός, ἢ διαδοχῇ συγγενείας περιέλθῃ, ἐξ αὐτοῦ ποιήσωσιν ὃ ἔχει ἡ πρόθεσις αὐτῶν. Εἰ δὲ καὶ μετὰ τὸ προθέσθαι εἰς τοὐπίσω μετατραπῶσι, τῆς ἐκκλησιαστικῆς τιμῆς ἀνάξιοι, ὡς ἀδόκιμοι, κριθῶσιν.[1]
Miejsca równoległe
Ап.4384041IVВс.22Трул.23Антиох.2425Карф.222681Двукр.7