Kanon 38
Że każdy duchowny skazany przez pierwszy sąd powinien podlegać karze nałożonej na niego przez pierwszy sąd, dopóki sąd najwyższy nie zwolni go od tej kary.
Taka była wola całego Soboru: jeśli ktoś ekskomunikowany od komunii z powodu własnego zaniedbania, czy to biskup, czy duchowny, ośmieli się w czasie ekskomuniki przystąpić do komunii, zanim zostanie wysłuchany, to należy uznać, że wydał na siebie wyrok skazujący.
Oryginał grecki
Ὁμοίως ἤρεσε συμπάσῃ τῇ συνόδῳ, ἵνα, ὁ διὰ ῥαθυμίαν αὐτοῦ ἀπὸ κοινωνίας γενόμενος, εἴτε ἐπίσκοπος, εἴτε οἱοσδήποτε κληρικός, ἐὰν ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀκοινωνησίας αὐτοῦ, πρὸ τοῦ ἀκουσθῆναι, εἰς κοινωνίαν τολμήσῃ, αὐτὸς καθ᾽ ἑαυτοῦ τῆς καταδίκης τὴν ψῆφον ἐξενηνοχέναι κριθῇ.[1]
Miejsca równoległe
Ап.28IВс.5IIВс.6IVВс.29Антиох.41215Сард.314Карф.1965Вас.88