Κανόνας 21
Ότι κανένας κλήρος δεν πρέπει να χρεώνει τόκους για οτιδήποτε δανείζεται.
Επίσης, αιτιολογείται ότι ο κληρικός που δάνειζε χρήματα θα έπρεπε να λάβει το ίδιο ποσό και αυτός που έδινε πράγματα θα έπαιρνε όσα έδινε.
Ελληνικό πρωτότυπο
Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα κληρικός, ἐὰν χρήματα δῷ ἐν χρήσει, τὰ χρήματα λάβῃ· ἐὰν δὲ εἶδος, ὅσον δέδωκε λάβῃ.[1]