Kanon 15
О запрете клирикам пренебрегать церковным судом в угоду светскому по церковным делам.
Było to wygodne: każdy, niezależnie od tego, kim był, czy był biskupem, czy prezbiterem, diakonem, czy duchowieństwem, jeśli w Kościele wniesiono przeciwko niemu sprawę o przestępstwo lub sprawę cywilną, a odmawiając sądu kościelnego, chciał być usprawiedliwiony przez sądy świeckie, nawet jeśli wyrok zostanie wydany na jego korzyść, musiał jednak stracić swoje miejsce. Tak jest w przypadku przestępstwa, ale jeśli sprawa jest cywilna, niech straci to, co zyskał wygrywając sprawę, jeśli chce zachować swoje miejsce.
Oryginał grecki
Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα ὁστισδήποτε τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἢ κληρικῶν, πράγματος αὐτῷ ἐκγληματικοῦ ἢ πολιτικοῦ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ κινουμένου, ἐὰν παραιτούμενος τὸ ἐκκλησιαστικὸν δικαστήριον, δημοσίοις θέλησῃ καθαρθῆναι δικαστηρίοις, κἂν ὑπὲρ αὐτοῦ ἡ ψῆφος ἐκφωνηθῇ, ὅμως τὸν ἴδιον τόπον ἀπολέσῃ· καὶ τοῦτο μὲν ἐπὶ τοῦ ἐγκληματικοῦ· ἐπὶ δὲ τοῦ πολιτικοῦ, ἀπολέσῃ, τὸ εἰς ὃ ἐνίκησεν, ἐὰν τὸν ἴδιον τόπον θέλησῃ κατέχειν.[1]