Kanon 144
O zakazie przyjmowania skarg na duchownych od aktorów, od osób noszących plamę hańby (hańby); od heretyków i pogan.
Pożądane było, aby nie dopuścić do oskarżenia jakichkolwiek niewolników i własnych wyzwoleńców, a także wszystkich, którym prawo cywilne nie pozwala na oskarżenie o przestępstwa; a także każdego, kto nosi plamę hańby, to znaczy aktorów i osób oddanych niemoralności; także heretycy, poganie lub Żydzi. Jednakże każdemu, komu odmówiono prawa do wysuwania takiego oskarżenia, nie należy odmawiać prawa do oskarżania we własnej sprawie.
Oryginał grecki
Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα πάντες οἱ δοῦλοι, καὶ οἱ ἴδιοι ἀπελεύθεροι εἰς κατηγορίαν μὴ προσδεχθῶσι· καὶ πάντες οὓς πρὸς κατηγορητέα ἐγκλήματα οἱ δημόσιοι νόμοι οὐ προσδέχονται· πάντες ἔτι μὴν οἱ τοῖς τῆς ἀτιμίας σπίλοις ἐῤῥαντισμένοι, τουτέστι μῖμοι, καὶ ὅσα ταῖς αἰσχρότησιν ὑποβέβληνται πρόσωπα· αἱρετικοὶ ἔτι μήν, εἴτε Ἕλληνες, εἴτε Ἰουδαῖοι· πλὴν ὅμως πᾶσιν, οἷς ἡ τοιαύτη κατηγορία ἀρνεῖται, ἐν ταῖς ἰδίαις αἰτίαις τὴν τοῦ κατηγορεῖν ἄδειαν μὴ ὀφείλειν ἀρνεῖσθαι.[1]
Miejsca równoległe
Ап.74IIВс.6IVВс.921Карф.862128130