Kanoni 129

Ishte e pëlqyeshme: kushdo që thotë se shenjtorët në lutjen e Zotit thonë na i fal borxhet tona (Mateu 6:12) jo për veten e tyre, pasi nuk kanë më nevojë për këtë kërkesë, por për të tjerët, mëkatarët nga populli i tyre dhe se asnjë nga shenjtorët nuk thotë fali borxhet e mia, por thotë më mirë na fal borxhet tona, le të na i falë borxhet tona, që të jetë e qartë për të se sa për veten e tij. anatemim. Në fund të fundit, ap. Jakobi ishte i shenjtë dhe i drejtë kur tha: "Ne të gjithë mëkatojmë shumë" (Jakobi 3:2). Pse shtohet "të gjitha", nëse jo në mënyrë që ky mendim të jetë në përputhje me psalmin në të cilin lexojmë: Mos u gjyko me shërbëtorin tënd, sepse asnjë i gjallë nuk do të shfajësohet para teje dhe me lutjen e Solomonit të urtë: "Nuk ka njeri që të mos ketë mëkatuar" (shih 1 Mbretërve 8:46) dhe me thëniet e çdo njeriu të vendosur nga libri i Shën Josal: që secili të njohë dobësinë e vet” (shih Jobi 37:7)?

Për të njëjtën arsye, profeti i shenjtë dhe i drejtë Daniel, duke folur në shumës: kemi mëkatuar, kemi vepruar keq (Dan. 9:5) etj., të cilën ai e rrëfen atje me përulësi dhe vërtetësi, pas kësaj, që të mos mendojnë (siç e kuptojnë disa) se ai nuk po flet për mëkatet e veta, por përkundrazi, rrëfeu mëkatet e mia dhe unë pranova mëkatet e popullit të tij: mëkatet e popullit tim për Zotin, Perëndinë tim” (shih. Dan.9:20). Ai nuk donte të thoshte "mëkatet tona", por "të popullit tim" dhe "të miat", pasi profeti dukej se e kishte parashikuar që do të shfaqeshin ata që do ta kuptonin këtë gabim.