Kánon 129

Proti heréze Pelagius. O kliatbe tých, ktorí tvrdia, že svätí v modlitbe Otčenáš prosia o odpustenie hriechov vo vzťahu k iným ľuďom, a nie k sebe.

Potešilo: každý, kto hovorí, že svätí v modlitbe Otčenáš hovoria, odpusť nám naše dlhy (Matúš 6:12), nie za seba, keďže túto prosbu už nepotrebujú, ale za iných, hriešnikov zo svojho ľudu, a že nikto zo svätých nehovorí, odpusť mi moje dlhy, ale hovorí, že odpusť nám naše dlhy, aby bolo jasné, že nech je spravodlivý radšej za neho. Veď ap. Jakub bol svätý a spravodlivý, keď povedal: „Všetci veľmi hrešíme“ (Jakub 3:2). Prečo je pridané slovo „všetci“, ak nie, aby táto myšlienka bola v súlade so žalmom, v ktorom čítame: Neuvádzaj súd so svojím služobníkom, lebo nikto zo živých nebude pred tebou ospravedlnený, a s modlitbou múdreho Šalamúna: „Niet človeka, ktorý by nezhrešil“ (pozri 1. Kráľ. 8:46) a s výrokom z knihy svätého Jóba: „Tak môže každý pečať sám poznať svoju slabosť“ (pozri Jób 37:7)?

Z toho istého dôvodu svätý a spravodlivý prorok Daniel v množnom čísle: Zhrešili sme, konali sme bezbožne (Dan. 9:5) atď., čo tam potom pokorne a pravdivo vyznáva, aby si nemysleli (ako niektorí rozumejú), že nehovorí o svojich hriechoch, ale skôr o hriechoch svojho ľudu a modlím sa k svojmu ľudu: Pán, môj Boh“ (pozri Dan. 9:20). Nechcel povedať „naše hriechy“, ale „mojich ľudí“ a „moje vlastné“, pretože prorok zrejme predvídal, že sa objavia tí, ktorí to nesprávne pochopia.

Grécky originál

Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα ὁστισδήποτε εἴποι, ἐν τῇ δεσποτικῇ εὐχῇ διὰ τοῦτο λέγειν τοὺς ἁγίους, ἅφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, οὐχ ὅτι ὑπὲρ ἑαυτῶν λέγουσιν, ἐπειδὴ αὐτοῖς λοιπὸν οὐκ ἔστιν ἀναγκαία αὕτη ἡ αἴτησις, ἀλλ᾽ ὅτι ὑπὲρ ἄλλων τῶν ὄντων ἐν τῷ λαῷ αὐτῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ μὴ λέγειν ἕνα ἕκαστον τῶν ἁγίων, ἄφες μοι τὰ ὀφειλήματά μου, ἀλλ᾽ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς ὑπὲρ ἄλλων τοῦτο μᾶλλον ἢ ὑπὲρ ἑαυτοῦ τὸν δίκαιον αἰτοῦντα νοεῖσθαι, ἀνάθεμα εἴη· ἅγιος γὰρ καὶ δίκαιος ἦν Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος, ὅτε ἔλεγεν· Ἐν πολλοῖς γὰρ ἁμαρτάνομεν πάντες. Ἐπεὶ διὰ τί προστέθειται τό, πάντες, εἰ μὴ ἵνα ἡ ἔννοια αὕτη ἁρμοσθῇ καὶ τῷ ψαλμῷ, ὅπου ἀναγινώσκεται· Μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν· καὶ ἐν τῇ εὐχῇ τοῦ σοφωτάτου Σολομῶντος· Οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος ὃς οὐχ ἥμαρτε· καὶ ἐν τῇ βίβλῳ τοῦ ἁγίου Ἰώβ, τό, ἐν χειρὶ παντὸς ἀνθρώπου σημαίνει, ὥστε εἰδέναι πάντα ἄνθρωπον τὴν ἀσθένειαν αὐτοῦ. Ὅθεν ἔτι μὴν ὁ ἅγιος καὶ δίκαιος Δανιὴλ ὁ Προφήτης, πληθυντικῶς λέγων, το, ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, καὶ τὰ λοιπά, ἃ ἐκεῖ ταπεινοφρόνως καὶ ἀληθινῶς ὁμολογεῖ, ἵνα μὴ νομισθείη, ὥς τινες νοοῦσι τοῦτο, μὴ περὶ τῶν ἰδίων, ἀλλὰ περὶ τῶν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ μᾶλλον λέγειν ἁμαρτιῶν, μετὰ ταῦτα εἶπεν, ὅτι ηὐχόμην καὶ ἐξωμολογούμην τὰς ἁμαρτίας μου καὶ τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ μου Κυρίῳ τῷ Θεῷ μου· οὐκ ἠθέλησεν εἰπεῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ἀλλὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ εἶπε, καὶ ἑαυτοῦ· ἐπειδὴ μέλλοντας τούτους οὕτω κακῶς νοεῖν ὡσανεὶ προεῖδεν ὁ Προφήτης.[1]

Paralelné miesta

IIIВс.1Карф.109110111112113114116

Zdroj