Kanon 9

Choć kanon apostolski i boski nakazuje wyrzucanie tych księży, którzy atakują bijąc wiernych, którzy popadli w grzechy lub niewiernych, którzy dopuścili się niesprawiedliwych czynów, to jednak ci, którzy wymyślają, jak zaspokoić swój gniew, wypaczając instytucje apostolskie, przypisują to, wypaczając instytucje apostolskie, tylko tym, którzy biją ich własnymi rękami, mimo że ani ta reguła nie ma takiego znaczenia, ani zdrowy rozsądek nie pozwala tak sądzić. Przecież naprawdę lekkomyślnym i bardzo grzesznym jest wyrzucenie tego, który osobiście zadał trzy lub cztery ciosy, a pozostawienie tego, który korzystając z danej mu wolności, wydał rozkaz bicia go i okrutnie przedłużył karę aż do śmierci. W związku z tym wspomniana reguła karze bicie w ogóle, co potwierdzamy: wynika z tego, że kapłan Boży powinien upominać znieważającego pouczeniami, upomnieniami, a czasami pokutami kościelnymi, ale nie powinien rzucać się na ciała ludzkie biczami i uderzeniami.

Jeśli niektórzy okażą się całkowicie zbuntowani i nie będą posłuszni napomnieniom poprzez pokutę, nikt nie zabrania im upominać ich poprzez oskarżenia przed władzami danego miejsca. A piąta reguła Soboru w Antiochii stanowi, że ci, którzy wprowadzają zamieszanie w Kościele i organizują w nim bunty, muszą zostać przyprowadzeni do porządku przy pomocy władzy zewnętrznej.