Κανόνας 9
Περί της απαγόρευσης των κληρικών, υπό την απειλή έκρηξης, να επιβάλλουν σωματική τιμωρία με τα ίδια τους τα χέρια ή μέσω άλλων προσώπων.
Αν και ο αποστολικός και θεϊκός κανόνας ορίζει την εκδίωξη εκείνων των ιερέων που επιτίθενται με ξυλοδαρμούς στους πιστούς που έχουν πέσει σε αμαρτίες ή στους άπιστους που έχουν διαπράξει άδικες πράξεις, αλλά όσοι σκέφτονται πώς να ικανοποιήσουν τον δικό τους θυμό, διαστρέφοντας τους αποστολικούς θεσμούς, το αποδίδουν, παρά το γεγονός ότι διαστρέφουν τους αποστολικούς θεσμούς. ούτε η κοινή λογική επιτρέπει σε κάποιον να το σκεφτεί. Άλλωστε, είναι πραγματικά απερίσκεπτο και πολύ αμαρτωλό να πετάξεις αυτόν που έφερε προσωπικά τρία-τέσσερα χτυπήματα και να αφήσεις ατιμώρητο αυτόν που, εκμεταλλευόμενος την ελευθερία που του δόθηκε, έδωσε εντολή να τον ξυλοκοπήσουν και να επεκτείνει σκληρά την ποινή μέχρι και τον θάνατο. Κατά συνέπεια, ο αναφερόμενος κανόνας τιμωρεί γενικά τους ξυλοδαρμούς και το επιβεβαιώνουμε: έπεται ότι ο ιερέας του Θεού πρέπει να νουθετεί τον εξωφρενικό άνθρωπο με διδασκαλίες, νουθεσίες και μερικές φορές εκκλησιαστικές μετάνοιες, αλλά δεν πρέπει να ρίχνεται πάνω στα ανθρώπινα σώματα με μαστίγια και χτυπήματα. Εάν κάποιοι αποδειχθούν εντελώς επαναστάτες και δεν υπάκουοι στην παραίνεση μέσω της μετάνοιας, κανείς δεν τους απαγορεύει να τους νουθετεί μέσω κατηγορίας ενώπιον των αρχών αυτού του τόπου. Και ο 5ος κανόνας της Συνόδου της Αντιόχειας ορίζει ότι όσοι φέρνουν σύγχυση στην Εκκλησία και οργανώνουν εξεγέρσεις σε αυτήν πρέπει να τεθούν σε τάξη με τη βοήθεια εξωτερικής εξουσίας.
Ελληνικό πρωτότυπο
Τοῦ ἀποστολικοῦ καὶ θείου κανόνος τοὺς ἱερεῖς τύπτειν ἐπιχειροῦντας πιστοὺς ἁμαρτήσαντας ἢ ἀπίστους ἀδικήσαντας καθαιρέσει καθυποβάλλοντος, οἱ τὸν οἰκεῖον ἀποθεραπεύειν μηχανώμενοι θυμὸν καὶ τὰς ἀποστολικὰς διατάξεις παραχαράσσοντες τοὺς αὐτοχειρίᾳ τύπτοντας ἐξειλήφασι, μήτε τοῦ κανόνος μηδὲν τοιοῦτον ὑποσημαίνοντος, μήτε τοῦ ὀρθοῦ λόγου τοῦτο νοεῖν ἐπιτρέποντος. Μάταιον γὰρ ὡς ἀληθῶς καὶ λίαν ἐπισφαλές, τὸν αὐτοχειρίᾳ μὲν ἐν τῷ τύπτειν τρὶς ἢ τετράκις πλήξαντα καθαιρεῖσθαι, ἀδείας δὲ διδομένης τύπτειν ἐξ ἐπιτάγματος, τὸν ἀπηνῶς καὶ μέχρι θανάτου τὴν τιμωρίαν ἐπαύξοντα παρορᾶσθαι ἀτιμώρητον. Διόπερ, τοῦ κανόνος τὸ τύπτειν ἁπλῶς κολάζοντος, καὶ ἡμεῖς οὕτω συμψηφιζόμεθα. Χρὴ γὰρ τὸν τοῦ Θεοῦ ἱερέα διδασκαλίαις καὶ νουθεσίαις, ἔσθ᾿ ὅτε δὲ καὶ τοῖς ἐκκλησιαστικοῖς ἐπιτιμίοις, τὸν ἀτακτοῦντα παιδαγωγεῖν, ἀλλὰ μὴ ταῖς μάστιξι καὶ ταῖς πληγαῖς εἰς τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα ἐπιπηδᾶν. Εἰ δέ τινες εἶεν παντελῶς ἀνυποτακτοῦντες καὶ τῷ σωφονισμῷ τῶν ἐπιτιμίων μὴ ὑπείκοντες, τούτους, διὰ τῆς πρὸς τοὺς κατὰ τόπον ἄρχοντας ἐγκλήσεως, οὐδεὶς κωλύει σωφρονίζεσθαι. Καὶ γὰρ καὶ ὁ τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου πέμπτος κανών, τοὺς θορυβοῦντας καὶ στάσεις τῇ ἐκκλησίᾳ παρεισάγοντας διὰ τῆς ἔξωθεν χειρὸς ἐκανόνισεν ἐπιστρέφεσθαι.
Παράλληλα χωρία
Ап.27Антиох.5