Κανόνας 8
Περί μετάνοιας για όσους ευνουχίζουν κάποιον άλλον εκτός από ασθένεια.
Ο θεϊκός και ιερός αποστολικός κανόνας θεωρεί αυτοκτονίες αυτούς που ευνουχίζονται και, αν είναι ιερείς, τους διώχνει. αν όχι, δεν τους επιτρέπει στην ιεροσύνη. Από αυτό γίνεται σαφές ότι αν κάποιος που ευνουχίζει τον εαυτό του είναι αυτοκτονεί, τότε αυτός που ευνουχίζει έναν άλλον είναι, χωρίς αμφιβολία, δολοφόνος και δικαίως μπορεί κανείς να τον χαρακτηρίσει βλάσφημο της ίδιας της δημιουργίας. Επομένως, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε: εάν ένας επίσκοπος, ή πρεσβύτερος ή διάκονος εκτεθεί ότι είτε έκανε ευνούχο με το χέρι του, είτε διέταξε άλλον να το κάνει, ας καθαιρεθεί και αν κάποιος λαϊκός το κάνει, τότε πρέπει να αφοριστεί, εκτός από την περίπτωση που κάποια ασθένεια αναγκάζει τον άρρωστο να ευνουχιστεί. Όπως ο 1ος κανόνας της Συνόδου της Νίκαιας δεν τιμωρεί αυτούς που έχουν υποβληθεί σε επέμβαση ευνουχισμού σε ασθένεια, επειδή είναι άρρωστοι, έτσι δεν καταδικάζουμε τους ιερείς που διατάζουν τον ευνουχισμό των αρρώστων και δεν κατηγορούμε τους λαϊκούς που κάνουν τον ευνουχισμό με τα χέρια τους, γιατί αυτό δεν το θεωρούμε θεραπεία της κακής δημιουργίας κατά της ασθένειας.
Ελληνικό πρωτότυπο
Ὁ θεῖος καὶ ἱερὸς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων κανών, τοὺς ἐκτέμνοντας ἑαυτοὺς αὐτοφονευτὰς κρίνει καὶ ἱερεῖς μὲν ὄντας, καθαιρεῖ, μὴ ὄντας δέ, τῆς ἐπὶ τὴν ἱερωσύνην προκοπῆς ἀπείργει, δῆλον ἐντεῦθεν καθιστῶν, ὡς εἴπερ ὁ ἑαυτὸν ἐκτέμνων αὐτοφονευτής ἐστιν, ὁ ἕτερον ἐκτέμνων πάντως φονευτής ἐστι. Θείη δ᾿ ἄν τις τὸν τοιοῦτον δικαίως καὶ τῆς δημιουργίας αὐτῆς ὑβριστήν. Διόπερ ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος ὡς εἴ τις ἐπίσκοπος ἢ πρεσβύτερος ἢ διάκονος εὐνουχίζων τινὰ ἐλεγχθείη, ἢ αὐτοχειρίᾳ ἤ ἐξ επιτάγματος, τοῦτον καθαιρέσει καθυποβάλλεσθαι, εἰ δὲ λαϊκὸς εἴη, ἀφορίζεσθαι· πλήν, εἰ μήπου νόσημά τι περιπεσὸν πρὸς ἐκτομὴν τοῦ πεπονθότος ἐκβιάζοιτο. Ὥσπερ γὰρ ὁ τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου πρῶτος κανὼν τοὺς ἐν νόσῳ χειρουργηθέντας οὐ κολάζει διὰ τὸ νόσημα, οὕτω καὶ ἡμεῖς οὔτε τοὺς ἱερεῖς, ἐπιτάσσοντας εὐνουχίζεσθαι τοὺς νοσοῦντας, κατακρίνομεν, οὔτε μὴν τοὺς λαϊκούς, αὐτοχειρίᾳ πρὸς τὴν ἐκτομὴν χρεωμένους, αἰτιώμεθα· τοὺτο γὰρ ἰατρείαν τοῦ νοσήματος, ἀλλ᾿ οὐκ ἐπιβολὴν τοῦ πλάσματος, ἣ τῆς πλάσεως ὕβριν λογιζόμεθα.
Παράλληλα χωρία
Ап.222324IВс.1