Κανόνας 6

Οι μοναχοί δεν πρέπει να έχουν τίποτα δικό τους. Όλη η περιουσία τους πρέπει να παραχωρηθεί στο μοναστήρι, γιατί ο Μακαριστός Λουκάς μιλά για πιστούς στον Χριστό, οι οποίοι είναι παράδειγμα μοναστικής ζωής: Κανείς από αυτούς δεν είπε ότι ήταν δικός του από τα υπάρχοντά του, αλλά τους έδωσε όλα κοινά (Πράξεις 4:32). Ως εκ τούτου, όσοι επιθυμούν να γίνουν μοναχοί, δίνεται η ελευθερία να διαθέσουν προκαταρκτικά την περιουσία τους και να τη μεταβιβάσουν σε όποιον θέλουν, αλλά φυσικά σε αυτούς που ο νόμος δεν απαγορεύει. Άλλωστε, αφού μπουν στον μοναχισμό, το μοναστήρι αποκτά εξουσία σε όλη τους την περιουσία και δεν επιτρέπεται να φροντίζουν την περιουσία τους ή να τη διαθέτουν. Αν κάποιος καταδικαστεί ότι ιδιοποιήθηκε κάποια περιουσία χωρίς να τη μεταβιβάσει στο μοναστήρι, και υποδουλωθεί από το πάθος της φιλαρέσκειας, τότε ας πάρει ο ηγούμενος ή ο επίσκοπος αυτή την περιουσία και, αφού την πούλησε παρουσία πολλών, ας μοιράσει τα έσοδα στους φτωχούς και απόρους. Και εκείνον που, όπως ο Ανανίας στα αρχαία χρόνια, αποφάσισε να αποκρύψει αυτό το απόκτημα, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να τον νουθετεί με την κατάλληλη μετάνοια. Είναι προφανές ότι η Ιερά Σύνοδος αναγνώρισε ότι αυτό που καθόρισε ως κανόνα για τους μοναχούς ήταν δίκαιο να τηρηθεί και σε σχέση με τις μοναχές.