Κανόνας 4

Ο πονηρός προσπάθησε με διάφορους τρόπους να καλύψει με ντροπή την σεβάσμια μοναστική εικόνα και εκμεταλλεύτηκε γι' αυτό τον καιρό της προηγούμενης αίρεσης. Οι μοναχοί, εγκαταλείποντας τα μοναστήρια τους εξαιτίας της αίρεσης, μετέφεραν άλλους σε άλλα μοναστήρια και άλλους σε κατοικίες λαϊκών. Αυτό όμως που ενθάρρυνε τους μοναχούς να θεωρούνται ευλογημένοι, αφού το έκαναν τότε για χάρη της ευσέβειας, τώρα, αφού μετατράπηκε σε παράλογο έθιμο, κάνει αυτούς που ενεργούν τόσο άξιους χλευασμού. Άλλωστε, αν και τώρα η ευσέβεια απλώθηκε παντού και η Εκκλησία έχει λυτρωθεί από τους πειρασμούς, κάποιοι και τώρα, αφήνοντας τα δικά τους μοναστήρια και σαν ασταμάτητο ρυάκι, χύνεται και κυλάει εδώ κι εκεί, γεμίζουν τα μοναστήρια με πολλές ταραχές, φέρνουν μαζί τους (συνεισκωμάζουσι), καταστρέφουν και καταστρέφουν την αγιότητα της υπακοής. Ωστόσο, δίνοντας τέλος στην ασυνέπεια των επιδιώξεων και της ανυπακοής τους, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε: αν κάποιος μοναχός, έχοντας φύγει από το μοναστήρι του, μετακομίσει σε άλλο μοναστήρι ή εγκατασταθεί σε κοσμικό οίκημα, τότε και αυτός και αυτός που τον δέχτηκε πρέπει να αφοριστεί μέχρι να επιστρέψει αυτός που δραπέτευσε στο μοναστήρι από το οποίο έφυγε. Αν ο επίσκοπος θέλει να μεταφέρει σε άλλο μοναστήρι εκείνους από τους μοναχούς που διακρίνονται για ευλάβεια και αγιότητα ζωής για λόγους βελτίωσής του ή θεωρεί απαραίτητο να τους τοποθετήσει σε λαϊκό σπίτι για τη σωτηρία όσων κατοικούν σε αυτό ή θέλει να τους ορίσει άλλο μέρος, αυτό δεν καθιστά ένοχους ούτε τους ίδιους ούτε τους μοναχούς.