Kanoni 1

Mund të shihet se si puna e shenjtë dhe e nderuar, e konceptuar bukur në kohët e lashta nga baballarët tanë të bekuar dhe të nderuar - themelimi i manastireve - po kryhet sot keq. Disa, duke i dhënë pronat dhe pasuritë e tyre emrin e manastirit dhe duke premtuar se do t'ia kushtojnë Zotit, e regjistrojnë veten si pronarë të pronës së dhuruar. Ata dolën me këtë truk: t'i kushtojnë një emër Zotit, sepse pas përkushtimit nuk kanë turp t'i caktojnë vetes të njëjtën fuqi që nuk e kishin të ndaluar të kishin më parë. Dhe këtij biznesi i është shtuar një tregti e tillë saqë shumë nga ato që nisen shiten në sy të të gjithëve nga vetë iniciatorët dhe kjo shkakton tmerr dhe neveri tek ata që e shohin. Dhe të tillët jo vetëm që nuk pendohen që kanë marrë mbi vete autoritetin mbi atë që dikur i ishte kushtuar Perëndisë, por gjithashtu ua transferojnë pa frikë këtë autoritet të tjerëve. Pra, Këshilli i Shenjtë mori një vendim për këtë: askush nuk lejohet të themelojë një manastir pa dijeninë dhe vullnetin e peshkopit.

Me dijeninë dhe lejen e peshkopit, me kusht që të kryejë namazin e duhur, siç parashikonte ligji zotdashës i të parëve, lejohet të themelohet një manastir dhe gjithçka që i përket, bashkë me veten e tij, duhet të futet në një inventar dhe të ruhet në arkivin e peshkopit. Dhuruesi në asnjë mënyrë nuk ka të drejtë, pa vullnetin e peshkopit, të emërojë veten ose një tjetër abat në vend të tij. Në fund të fundit, nëse ai që i jep diçka një personi nuk mund të jetë më pronar i kësaj gjëje, atëherë si mund të lejohet ai që i kushton dhe i dhuron diçka Zotit të vjedhë pushtetin mbi të dhuruarit?