Kanon 1
Że klasztory można zakładać tylko za błogosławieństwem biskupa. O nienaruszalności klasztorów i ich majątku.
Można zobaczyć, jak święte i zaszczytne dzieło, pięknie pomyślane w starożytności przez naszych błogosławionych i czcigodnych ojców – zakładanie klasztorów – dzisiaj jest wykonywane słabo. Niektórzy, nadając swoim majątkom i majątkom nazwę klasztoru i obiecując poświęcić je Bogu, rejestrują się jako właściciele podarowanego majątku. Wpadli na taki trik: poświęcić Bogu jedno imię, bo po oddaniu nie wstydzą się przypisać sobie tej samej mocy, której nie zakazano im wcześniej mieć. Do tego biznesu dodano taki handel, że większość inicjowanych działań jest sprzedawana na oczach wszystkich przez samych wtajemniczonych, co powoduje przerażenie i obrzydzenie wśród tych, którzy to widzą. I tacy nie tylko nie żałują, że wzięli na siebie władzę nad tym, co kiedyś było poświęcone Bogu, ale także bez lęku przekazują tę władzę innym. Tak więc Sobór Święty podjął decyzję w tej sprawie: nikt nie może zakładać klasztoru bez wiedzy i woli biskupa.
Za wiedzą i pozwoleniem biskupa, pod warunkiem, że odmówi on właściwą modlitwę, zgodnie z miłującym Boga prawem starożytnych, można założyć klasztor, a wszystko, co do niego należy, wraz z nim samym, należy wpisać do inwentarza i przechowywać w archiwum biskupim. Darczyńca w żadnym wypadku nie ma prawa bez woli biskupa mianować siebie lub kogoś innego na opata. W końcu, jeśli ten, kto coś komuś daje, nie może już być właścicielem tej rzeczy, to jak ten, kto coś poświęca i ofiarowuje Bogu, może pozwolić sobie na kradzież władzy nad darowanym?
Za wiedzą i pozwoleniem biskupa, pod warunkiem, że odmówi on właściwą modlitwę, zgodnie z miłującym Boga prawem starożytnych, można założyć klasztor, a wszystko, co do niego należy, wraz z nim samym, należy wpisać do inwentarza i przechowywać w archiwum biskupim. Darczyńca w żadnym wypadku nie ma prawa bez woli biskupa mianować siebie lub kogoś innego na opata. W końcu, jeśli ten, kto coś komuś daje, nie może już być właścicielem tej rzeczy, to jak ten, kto coś poświęca i ofiarowuje Bogu, może pozwolić sobie na kradzież władzy nad darowanym?
Oryginał grecki
Πρᾶγμα σεμνὸν οὕτω καὶ τίμιον καὶ τοῖς μακαρίοις καὶ ὁσίοις Πατράσιν ἡμῶν πάλαι καλῶς ἐπινοηθέν, ἡ τῶν μοναστηρίων οἰκοδομή, κακῶς ὁρᾶται πραττόμενον σήμερον. Τινὲς γὰρ ὄνομα μοναστηρίου ταῖς οἰκείαις περιουσίαις καὶ ὑπάρξεσι περιθέμενοι καὶ Θεῷ καθαγιάζειν ταύτας ἐπαγγελλόμενοι, κυρίους τε τῶν ἀφιερωθέντων ἑαυτοὺς ἀναγράφουσι καὶ μόνῃ τῇ προσηγορίᾳ τὸ θεῖον ἀφοσιοῦν ἐκμηχανᾶσθαι διεγνώκασι. Τὴν αὐτὴν γὰρ ἐξουσίαν καὶ μετὰ τὴν ἀφιέρωσιν οὐκ ἐρυθριῶσι σφετερίζεσθαι, ἥνπερ ἔχειν οὐκ ἐκωλύοντο πρότερον. Καὶ τοσαύτῃ καπηλείᾳ προσετρίβη τῷ πράγματι, ὥστε πολλὰ τῶν ἀφιερωθέντων, παρ᾿ αὐτῶν γε τῶν ἀφιερωσάντων, καθορᾶται πιπρασκόμενα, θάμβος ὁμοῦ καὶ μῖσος τοῖς ὁρῶσι παρεχόμενα. Καὶ οὐ μόνον οὐκ ἔστιν αὐτοῖς μεταμέλεια, ἐφ᾿ οἷς τῶν ἅπαξ ἀνατεθειμένων Θεῷ τὴν ἐξουσίαν ἑαυτοῖς ἐπιτρέπουσιν, ἀλλὰ καὶ ἑτέροις ταύτην ἀδεῶς παραπέμπουσιν. Ὥρισεν οὖν διὰ ταῦτα ἡ ἁγία σύνοδος, μηδενὶ ἐξεῖναι μοναστήριον οἰκοδομεῖν ἄνευ τῆς τοῦ ἐπισκόπου γνώμης καὶ βουλῆς. Ἐκείνου δὲ συνειδότος καὶ ἐπιτρέποντος καὶ τὴν ὀφειλομένην ἐπιτελοῦντος εὐχήν, ὡς τοῖς πάλαι θεοφιλῶς νενομοθέτηται, οἰκοδομεῖσθαι μὲν τὸ μοναστήριον, πάντα δὲ τὰ ἐν αὐτῷ προσήκοντα, σὺν αὐτῷ ἐκείνῳ, βρεβίῳ ἐγκαταγράφεσθαι καὶ τοῖς ἐπισκοπικοῖς ἀρχείοις ἐναποτίθεσθαι, μηδαμῶς ἄδειαν ἔχοντος τοῦ ἀφιεροῦντος, παρὰ γνώμην τοῦ ἐπισκόπου, ἑαυτὸν ἡγούμενον ἢ ἀνθ᾿ ἑαυτοῦ ἕτερον καθιστᾶν. Εἰ γὰρ ἅπερ τις ἀνθρώπῳ χαρίζεται, τούτων οὐκέτι κύριος εἶναι δύναται, πῶς ἅπερ τις Θεῷ καθαγιάζει καὶ ἀνατίθησι, τούτων ὑφαρπάζειν τὴν κυριότητα παραχωρηθήσεται;
Miejsca równoległe
IVВс.424Трул.49VIIВс.12131417