Kanon 23
O tym, że biskup, nawet przy zbliżeniu swojej śmierci, nie powinien nominiować innej osoby na jego miejsce.
Biskupowi nie wolno w jego miejsce wyznaczyć innego następcy, chociażby on sam był już u schyłku życia. Jeśli coś takiego się wydarzy, dekret nie będzie miał mocy. Należy zachować instytucję kościelną, która stanowi, że nie należy tego czynić inaczej, jak tylko na Soborze i decyzją biskupów, którzy po śmierci zmarłego mają władzę wydać godnego.
Oryginał grecki
Ἐπίσκοπον μὴ ἐξεῖναι ἀντ᾽ αὐτοῦ καθιστᾶν ἕτερον ἑαυτοῦ διάδοχον, κἂν πρὸς τῇ τελευτῇ τοῦ βίου τυγχάνῃ· εἰ δέ τι, τοιοῦτον γίγνοιτο, ἄκυρον εἶναι τὴν κατάστασιν. Φυλάττεσθαι δὲ τὸν θεσμὸν τὸν ἐκκλησιαστικὸν περιέχοντα, μὴ δεῖν ἄλλως γίνεσθαι ἐπίσκοπον, ἢ μετὰ συνόδου καὶ ἐπικρίσεως ἐπισκόπων, τῶν μετὰ τὴν κοίμησιν τοῦ ἀναπαυσαμένου τὴν ἐξουσίαν ἐχόντων τοῦ προάγεσθαι τὸν ἄξιον.
Miejsca równoległe
Ап.13076IВс.4VIIВс.3Карф.2249